23-11-09

een moment van rust

SBB-CFF

Een drukke week, een tweedaagse cursus (in het weekend) net achter de rug, mooi weer, dus veel volk onderweg. Het is leuk dat in Zwitserland de mensen massaal gebruik maken van het openbaar vervoer, niet omdat het goedkoop is, integendeel. Zwitsers zijn rustige mensen, willen helemaal geen stress en doen er dan ook veel aan, geen stress te moeten beleven.

Gemütlich is dan ook (volgens mij) het meest gebruikte woord in Zwitserland, ze kunnen het zich dan ook permitteren.

Zo belandde ik na een paar uur treinen in Bern, waar ik een half uurtje moet wachten om over te stappen voor de laatste etappe tot thuis.

Als een hoop mieren in een bos loop ik mee met de stroom, laat me leiden door de massa tot ik plotseling aan de uitgang sta. Daar de uitgang meestal ook de ingang is, is dit niet bepaald de meest rustige plaats om een half uurtje tijd te laten voorbijgaan. Het lawaai van auto’s, bussen, trams en duizenden mensen komt me aan de ene kant tegemoet, als ik me 180° draai, is het niet minder oorverdovend, “Den Zug nach Thun, Spiez, mit anschluss nach Interlaken von 17:10u auf Gleis 3!” Samen met nog eens duizenden mensen die hectisch heen en weer lopen in een ondergronds en daarom verschrikkelijk galmend  treinstation. Ik weet niet goed meer waar ik het heb en laat me nog eens meedrijven met de massa. Plotseling sta ik aan een winkelruit en kijk zonder iets te zien in de etalage, een gevoel van rust overmand me, mijn hartslag daalt en ik voel me opslag beter. Plotseling bemerk ik de mensen in de winkel en het valt me op dat ze trager bewegen als de mensen rondom mij, maar waarom?

De deur van de winkel gaat open en een wind van rust blaast me in het gezicht! Voor ik besef wat me overkomt is de deur terug dicht en sta ik weer te midden van duizenden rosse mieren, waarvan sommigen met vleugels en afschuwelijke grote ogen.

Ik sta als genageld aan de grond, maar als de deur een tweede keer opengaat, zuigt het enorme  verschil aan sfeer en rust tussen de hal en de winkel me naar binnen.

De heerlijke geur, de kleuren, de aanwezige mensen en vooral de stapels boeken, maken een wereld van verschil!

22 mensen lopen door de winkel, maar je kan niets anders horen dan het bladeren in boeken. De mooie handen van de vrouw naast me glijden over het matte papier, een doffe klank wanneer ze het boek terug op de stapel legt, ze lacht me vriendelijk aan. Twee mannen aan de andere kant van de winkel kijken samen naar een fotoboek en fluisteren elkaar iets toe. Het kleingeld in de portemonnee van de dame aan de kassa rinkelt. Een kind fluistert: mama hier…kijk!

De deur van de winkel gaat opnieuw open en een oorverdovend lawaai komt binnen waardoor de aanwezigen met een gefronst gezicht richting deur opkijken. Niemand merkt het echt, maar het is een kompleet andere wereld, gescheiden door een 10mm glazen deur. Het kunnen er ook 12 geweest zijn…

17:42 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-07-09

Gigathlon

finishfoto3De Gigathlon is voorbij! Zes maanden training, 2500km met de fiets, 300km lopen, 75km zwemmen, uren lang spinning, bergwandelingen, dagtochten met de tourenski's enz. waren nodig om me in vorm te krijgen.

Zulke dingen doe je nu eenmaal als je veertig geworden bent.

alles met het doel, de drie daagse Gigathlon door te komen. In een team van 2 personen (verplicht een man en een vrouw, of twee vrouwen) moesten we in totaal 448km en 8310 hoogtemeters afleggen en dit met de koersfiets, mountainbike, al zwemmend, lopend of met de inlines. een triathlon met 5 disciplines over 3 dagen dus!

26u27' hadden we nodig om dat parcours af te leggen en haalden daarbij de 229e plaats. wissels en pauses inbegrepen.

bikeeen organisatie om U tegen te zeggen, een sfeer om van te wenen (deed ik dan ook), een wedstrijd om je meteen na de aankomst terug in te schrijven voor volgend jaar (gelukkig kon dat nog niet). een super omgeving (tussen de Bodensee, Oostenrijk, Liechtenstein en de Zwitserse alpen) een parcours om van te dromen.

Na deze wedstrijd weet ik dat ik super fit ben! Het zou jammer zijn om de zomer te laten voorbij gaan zonder aan verdere wedstrijden deel te nemen, ik moet mijn keuze nog maken, maar de Gemmi-Triathlon doe ik zeker, de Lucern-marathon waarschijnlijk ook en dan kriebelt het nog voor de Aletsch bike-marathon.

bodensee Hartelijk bedankt aan de supporters, de verzorgers en een dikke proficiat aan Gitta en Ines (team), en David die de Gigathlon als single athleet heeft uitgelopen!

 

 

 

21:33 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-05-09

een ongeloofelijk weekend

We waren uitgenodigd voor een etentje bij Vince en Ingske en dat is altijd leuk. Net voor we bij hen aankwamen werden we opgehouden door wegenwerken, het was al aangeduid een paar honderd meter voordien en ik wist het eigenlijk ook al van horen zeggen, dus ik deed er helemaal niet raar van. Van de andere kant kwam net een andere auto en die twee wegenwerkers in voller outfit lieten hem vlot door, bij het wachten tijdens dat manouver begon ik me af te vragen wat die wegenwerkers eigenlijk op vrijdagavond zo dringend nog moesten afwerken. Op het moment dat dit door mijn hoofd gaat, kijk ik nog een beetje beter en merk op dat ze die andere auto hadden doorgelaten maar mij lieten wachten en hun werk weer hadden aangevat. Maar wat doen ze daar eigenlijk, midden op de straat, de straat is helemaal niet opengebroken en aan de overkant staat een man nog alles te filmen ook.

We schieten beide in een lach, de cameraman laat op dat moment zijn apparaat een beetje zakken, zodat ik zijn gezicht kan zien en ik herken Opa Toon. Op zich is dat nog geen reden tot paniek of tot verbazing want Opa Toon kennende filmt hij alles en overal en ik wist dat ze hier in Zwitserland waren. Één van de straatarbeiders draait zich om en ik zie den David, de andere is natuurlijk de Vince. Ze komen op me af en vragen: “ausweis bitte!” we liggen ondertussen al plat van het lachen en ik zoek naar mijn papieren “Oh es tut mir leid, personen älter als 40 kommen hier niet durch, du moest hier rechts abbiegen” .

Ja dan wist ik al hoe laat het was, van een normaal etentje bij hen thuis kon nu al geen sprake meer zijn. We rijden de oprit omhoog en daar staan een paar auto’s een busje en een hele boel mensen. “Ge zit geudder zeker zot!” was het eerste dat ik er kon uitkrijgen na mijn verbazing al mijn broers en zussen met aanhang en kinderen daar te zien staan. Ze waren allen samen bijna 1000km gereisd om samen met ons hier in Zwitserland mijn 40e verjaardag te vieren!

Natuurlijk zaten Vince en Ingske, David en Gitta  en Marie-Rose er voor niets tussen.

Ook de ganse familie van M-R was erbij.

Na een apéro om het eerste verschot door te spoelen had Inge nog een lied voorbereid, zelf geschreven op de melodie van de Marie-Louise begeleid met gitaar door Marie-Rose. Het klonk als volgt: Het jaar 69 net voor begin mei, kwam Peter ter wereld de zevende in rij.

4 broers en 2 zussen de kljèn moest em wèrn, meugme deureten moeder, da doe kik zo gèrn.

Refrein: 40 jaar geleden, Vor genau 40 jahr Ist der Peter geboren ongelooflijk maar waar.

2de strofe: Kuurne, Kortrijk en Ieper dor et ie geweund, Mor in Suisse ep vakantie dor et ie em gejeund, familie en vrienden zei hij toen vaarwel, Kuifje gaat naar Zwitserland, stel het hier wel.

3de strofe: Hier in den Bergen Triebt er ganz viel Sport, Velo oder Laufen, er ist immer vort, Die liebe für die Schweiz ist ja wirklich recht gross, aber sie ist noch grösser für sein Marie-Rose.

Schitterend! Vinden jullie ook niet. Er volgden nog Raclette à volonté, met alles erop en eraan, taart, kado’s, veel leute en gezang. Een mengeling van Duitstalige schlagers, aangevuld met Nederlandstalige, of zelfs tweetalig simultaan. Kortom een feest om nooit meer te vergeten.

Ik wil dan ook allen hartelijk bedanken voor het idee, de uitvoering, de kado’s, het aanwezig zijn enz. enz. uzw. uzw.

 

19:53 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-04-09

40 jaar geleden

landing op de maan

40 jaar geleden, het jaar 1969, is een heel belangrijk jaar in de geschiedenis van de mensheid. Ome Peetie kwam ter wereld, op de maan! Op de foto zie je hem zijn eerste stapjes zetten! En nu 40 jaar later is hij niet enkel 40 jaar, hij viert ook zijn 41e verjaardag! Kuifje was ook in de bergen en op de maan, de gelijkenissen gaan verder. Vooral Ome Peetie zegt nu: Dit is een kleine stap voor de mensheid, maar een reuze sprong voor mij! Daarmee bedoeld hij: Hij heeft een nieuwe job!

Voor wie helemaal niet meer kan volgen: Ome Peetie werkt sinds kort in een beschutte werkplaats, jaja het werd tijd en we mogen blij zijn dat er zulke arbeitsplaatsen zijn, wat zou Ome Peetie anders doen, enz. ik hoor het jullie allemaal al zeggen. Nog een droom is in vervulling gegaan. Mijn job wordt als volgt betitelt: "Gruppenleiter in der Handbuchbinderei" 9 mensen moet ik dagelijks begeleiden in mijn afdeling, ze een beetje aan het werk zetten, ervoor zorgen dat ze zich goed in hun vel voelen en controleren of ze geen foutjes maken en dat is natuurlijk al heel wat. Ik moet toegeven dat ik de eerste dagen serieus heb gezweet, maar nu weet ik al wat, wie kan en vooral wat wie niet kan. Het is een zeer boeiende job en het geeft een enorme voldoening eindelijk weer iets nuttigs te doen. op de volgende web-site kan je er iets meer over te weten komen: www.atelier-manus.ch

21:09 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-04-09

Toscane

toskana

Im Zug zurück ins Wallis. Die Bikeferien in der Toskana sind vorbei. Ein Rückblick auf eine schöne Woche, die nass beginnt, aber mit wunderbarem Frühlingswetter endet!

Am Samstag, den 28.März  09 reise ich Richtung Süden. Ich frage mich, ob das eigentlich stimmt, da es immer dunkler, grauer und vor allem nasser wird. Es regnet ununterbrochen, als ich abends gegen halb 7 in Tenuta il Cicalino ankomme, gerade noch rechtzeitig zum Apéro. Housi versichert uns beim Willkommen, dass es nur besser werden kann. Später müssen wir aber feststellen, dass Housi kein guter Wetterfrosch ist, dafür ein ausgezeichneter Biker-Guide.

Sonntag 09:30, alle sind bereit um die erste Tour in Angriff zu nehmen. Bikes werden angeschaut, Oberschenkel gemessen, „Gegner“ eingeschätzt, und dann geht es endlich los. Die ersten Kilometer sind etwas komisch: fahren in einer Gruppe, nagelneues Bike, gemietet bei MTBeer, da die italienische „SBB“ keinen Velotransport kennt. Jetzt bin ich froh darüber; es ist eine interessante Erfahrung, neues Material testen zu können. Wenn das Bike top ist, kann man nur noch an sich selber tüfteln und das scheint nötig zu sein. Schnell merke ich, dass hochfahren meine Stärke ist, dafür bin ich bei der Abfahrt immer hinten in der Gruppe zu finden. Technik! Genau das wollte ich hier lernen. Als Vorbereitung für den Gigathlon sind die Halbtagesstrecken eh kurz, doch kann ich das mit einem Lauf am Nachmittag kompensieren.

Nass werden wir ständig: durch den Regen oder wegen der vielen Wasserpfützen auf der Strecke oder beim Abspritzen von Bike, Schuhen und Kleidern. Das macht nichts, es gehört zum Mountainbiken.

Abends beim Nachtessen werden jeweils die spektakulärsten Stürze, Angriffe, platten Pneus besprochen und Anekdoten und Witze erzählt bei einem himmlischen 4 Gänge- Menü von unserem Starkoch Salvo. Allein dafür lohnt es sich schon nach Tenuta il Cicalino zu reisen.

Montag: trocken (jedenfalls der Himmel), 40km. Dienstag: unsere geplante Tagestour fällt bereits nach 10 Kilometern buchstäblich ins Wasser und endet notgedrungen wegen eines heftigen Gewitters in einer Jagdhütte mitten im Wald. Mittwoch: eigentlicher Ruhetag, wegen des Wegfallens der Tagestour ist Housi aber bereit, auch heute ein Stück zu fahren. Dank seiner ausgezeichneten Gegend-Kenntnisse können wir heute das Unwetter umfahren und kommen nach einer spektakulären Strecke sogar trocken zum Hotel zurück. Diese Strecke wird durch die Teilnehmer im Nachhinein als „hüäru güät“ bezeichnet. Mehr und mehr wird das Fahren im Dreck ein Genuss und das Wetter wird auch, langsam aber sicher, trockener.

Das angebotene Workshop: richtiges Reinigen und Schmieren eines MTBs, ist sehr interessant und lehrreich, das spart mir in Zukunft bestimmt etliche Stunden Zeit und Geld.

Donnerstag: Frühlingswetter, 26km. In kurzen Hosen nehmen wir diese atemberaubende Strecke in Angriff, bei den Abfahrten ertönen regelmäßig Jauchzer, welche für sich selbst sprechen.

Freitag: sonnig und warm, 32km. Housi hat sich nochmals gesteigert mit dieser letzten Tour.

 

Kurz und bündig kann ich von dieser Woche sagen: Es war einfach „hüäru“ cool!

19:28 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-12-08

De mens als middelpunt

der-punkt-kopie

Het is mooi goede voornemens te hebben, het is nog mooier die ook uit te voeren of het toch tenminste te proberen. De weg is het doel.

Een typische bezigheid bij het begin van een nieuw jaar, een gespreksonderwerp, een thema, iedereen heeft ze, ook diegene die beweren er geen te hebben, een goede gezondheid wil toch wel iedereen.

Doelstellingen hebben ook bedrijven, meer of minder exotisch, het gewoon even goed te doen als vorig jaar is soms al een grote stap. Wat is dat dan? Wat hebben we eigenlijk verwezenlijkt?, even terugkijken naar hoe het is geweest. Er bestaan vele methoden om deze vragen te beantwoorden, overgewaaid uit het westen of uit het oosten, zijn de populairste. (waarom eigenlijk? Zijn wij Europeanen daar dan niet toe in staat?).

Ik mocht het eens meemaken, het bedrijf waarin ik toen werkte wilde een antwoord op de vragen: wie zijn we, als bedrijf, waar staan we tegenover de concurrentie, waar willen we naartoe, wat zijn de doelstellingen. Allemaal heel interessant, chic, professioneel, duur en achteraf gezien volledig onnodig. ( je kunt beter met de groep medewerkers een berg beklimmen)

Na een volledig weekend op hotel, de koppen samen te hebben gestoken, veel gepalaverd te hebben en uiteindelijk tot een tekst van 20 lijnen te zijn gekomen, was de bedrijfschart klaar en kon hij afgedrukt en ingekaderd in de inkomhal van het bedrijf opgehangen worden. Met de grootste moeite, kon ik het bedrijf waarin ik werkte niet in deze paar lijnen herkennen, maar ik troostte me ermee, dat het mijn eerste stap in deze zakentheologie was.

In de maanden daarna, wachtte ik gespand naar wat ging komen, maar toen de chart begon te vergelen, zag ik nog geen verschil op de werkvloer.

Misschien hadden de grote koppen iets over het hoofd gezien, een leesteken bijvoorbeeld.

Zo hoorde ik deze week dat één van de grootste internationale bedrijven van Zwitserland, jarenlang als hoogste waarde, als uiterste belangrijkheid, groot geschreven “DE MENS ALS MIDDELPUNT” verkondigden. Mooi, heel edel en geloofwaardig. Het doet je wat dit uit de mond van de belangrijkste, best betaalde managers van deze tijd te horen! Alleen wanneer het geschreven staat klinkt het plots heel anders : DE MENS ALS MIDDEL. (punt)

16:06 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-10-08

Zirkus Knie

knie-schweizer-national-circus

Nee, ik wil het hier niet hebben over het circus, maar het is wel een circus… mijn knie.

Een ontsteking van de pees, die de binnenkant van mijn knie verbindt met volgende spieren, namelijk de musculus vastus medialis, musculus rectus femoris en de musculus biceps femoris. (ik hoop dat ik hier geen kameel schiet, want mijn kinesiste leest waarschijnlijk mee en zal wel commentaar hebben als het niet klopt, en dat de namen van de spieren niet juist zijn is bijna zeker want ik heb dat gewoon van het internet gehaald. Wat ik wel weet dat het beenspieren zijn en dat is toch al in de buurt hé.) (voila, door deze verklaring kan ze tenminste al niet meer kwaad zijn hé).

Maar waar was ik nu gebleven? A ja een ontsteking dus, die na het nemen van ontstekingsremmers nog steeds niet is verdwenen, er zit ook nog water in, maar vooral doet het bij het lopen nog veel pijn. Daarom, geen marathon op zondag!

Sch…(in het Duits een iets langer woord als in het engels) Een jaar lang heb ik me op deze wedstrijd voorbereid, een jaar lang ben ik bijna iedere week 40km gelopen, heb ik mijn voetspieren getraind, mijn rugspieren getraind, nieuwe loopschoenen gekocht, een uithoudingstest gedaan op de loopband om mijn maximum hartslag te kennen enz…Heb ik bewezen dat ik het kan, die 42,195 km aan één stuk lopen en dit waarschijnlijk binnen de 4 uur. Want zoals mijn fysieke toestand nu is, moest dit lukken. Blessures niet ingerekend wel te verstaan. Er was nog een mogelijkheid, vertelde mijn kine me nog deze week, maar toen ze zich uitsprak besefte ik al dat dat dit niet de bedoeling kan zijn en heb het dan ook maar afgewimpeld. Ze sprak namelijk van een pikuur pijnstillers en een tape boven de knie dat ik de schokken niet meer voel, maar het zou dan wel mijn laatste sportprestatie geweest zijn.!?

(ik geloof niet dat ze me zo zou laten lopen, het zal wel meer een afschrikkingmanoeuvre geweest zijn, ze weet namelijk dat ik niet zo rap iets opgeef).

En nee, natuurlijk geef ik het ook niet op, er komen nog marathons de 26e april bvb, nog net voor mijn 40e verjaardag, in Zurich, wie weet laat mijn knie het toe om deze uitdaging aan te nemen!

20:37 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-10-08

rapper dan een ezel

Logo_met_schaduween ezel moet je zijn, om op de 26e "rapper dan een ezel", rapper dan een ezel te lopen, maar dan zoveel rapper, dat het rapper is dan dat je eigenlijk zelf kan. Een grote ezel dus. drie weken voor mijn eerste marathon, wou ik een halve lopen, kwestie van een wedstrijdtraining in de benen te hebben. Allemaal heel mooi op papier en ideaal volgens mijn trainingsschema, ware het niet dat er een paar ezels in het spel waren. De sfeer in Kuurne was fenomenaal, de vele supporters, ondanks de hevige regen gedurende de ganse wedstrijd, spoorden ons aan tot rekords, en dat was het ook. Tien minuten te vroeg over de meet met een persoonlijk rekord van 1:45'29'' gemiddelde snelheid van 12km/u.

En nu zit de grootsten ezel van allemaal natuurlijk met de gebakken peren, een week na de wedstrijd in Kuurne, nog steeds kniepijn. wandelen gaat zonder pijn, maar lopen kan ik voorlopig nog niet zonder pijn. en dat twee weken voor mijn marathon, deze week zou een harde trainingsweek moeten zijn, om dan de laatste week te rusten. maar ja... kmoest weer eens tonen wat ik kon. Neenee, zo was het eigenlijk niet, ik voelde me heel goed en kon het tempo dat An aanspoorde gemakkelijk volgen, van de eerste tot de laatste kilometer liepen we hetzelfde tempo, aan de meet voelde ik dan eerst mijn knie, het leek niet erg en dat is het ook niet, maar met een ontsteking kan je wel geen marathon lopen. Hopen dus dat het snel geneest en dat ik toch nog kan starten de 26e oktober in Luzern.

Hartelijk dank aan de supporters, met vlaggen spandoeken en aanmoedigingen!

wie weet ben ik er volgend jaar weer bij! want zo snel krijgen ze deze koppige ezel niet klein hoor! 

21:30 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-10-08

Herbstzeitlose

Herbstzeitlose

Een tijdje geleden ging de zomer beginnen, een hoofd vol plannen en dingen to do. Nu ineens wellicht drie maanden later, is het herfst. Hoe kan dat nu? Nee ik heb de zomer niet verslapen, mijn plannen zijn uitgevoerd, mijn dromen verwezenlijkt. Alleen ging de tijd veel te snel. Een heerlijke zomer met, om maar een paar dingen op te noemen: een heerlijke fietsreis door Zwitserland, prachtige dagen op de alp, hete trainingdagen zowel met de mountainbike als te voet. Tijdloos door de zomer, net als deze bloem, nu met massa’s te bewonderen in de alpenweiden. Als een krokus in Oktober, ook zij is de tijd even kwijt, vandaar deze wondermooie naam: Herbstzeitlose. De dagen worden korter, de temperatuur daalt. Het lopen gemakkelijker, eind deze maand, mijn eerste marathon, ik ben er klaar voor… denk ik.

20:08 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-06-08

Coke.step

quickstepquickstep3quickstep2

 

 

 

 

Jajaja, daar komen ze! Ze kijken, herkennen het logo van Quick.Step, kijken nogmaals, nu duidelijk met aandacht, lezen snel de tekst, lachen hartelijk en wuiven ons na! Opzet geslaagd zeg maar. en zo ging het bij alle auto's van Quick.Step. Dan die van Lotto, duidelijk minder aangespannen achter het stuur, kijken, trekken grote ogen en prousten het uit! de chauffeur verloor bijna de controle over het stuur! Straks, wanneer de renners aan tafel gaan zal het ongetwijfeld gesprekstof leveren.

En om het ook even over de koers te hebben, we hebben Devolder gezien! En hij is goed bezig hier in Zwitserland, staat nu op de vijfde plaats in het klassement, zal hij ook in de ronde van Frankrijk iets kunnen betekenen?

Moeten we daar nu ook gaan staan met onze spandoek?

 

 

19:04 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-06-08

quick step versus coke step

Banner_QuickstepMorgen komt de ronde van Zwitserland hier voorbij, helaas zonder Tom Boonen.

Vince kwam op het idee een spandoek te maken en ons langs de weg te zetten, om de coureurs aan te moedigen. enkele minuutjes later had het idee vaste vorm.

Als doel hebben we, de renners, teammanagers en sponsoren te tonen dat we nog in de wielersport geloven, maar dat we vertwijfeld zijn. We zien namelijk graag echte vedetten, coureurs zoals we er vroeger veel hadden in België. echte Flandriens.

En met deze spandoek willen we natuurlijk aandacht trekken. Geef toe, wie kijkt er anders naar twee Vlamingen die ergens in Wallis langs de grote baan, staan te supporteren!

Een beetje frustratie ligt ook aan de basis van onze ludieke actie, We hebben namelijk alle voorjaarsklassiekers moeten missen, geen Omloop Het Volk, geen Kuurne Brussel Kuurne, geen ronde van vlaanderen, geen Paris Roubaix. en dan dit... onze "bijna held" neemt cocaine. Sterren zijn er al genoeg op deze wereld, we willen helden! 

22:01 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-05-08

ontgoocheld

IMG_0031_dw_jpg_595

De wedstrijd zaterdag is niet verlopen zoals ik het gehoopt had, aan de meet gekomen na 1u23’22’’, 5min later als gehoopt. De start is eigenlijk zeer goed verlopen, het eerste rechte stuk is breed en vlak, daarna een beetje bergaf en weer iets breder, zodat het deelnemersveld gebroken is na enkele kilometers. Na km 5 had ik 2min voorsprong op mijn tijd van vorig jaar en dat wou ik ook zo houden, want dat betekende niet te snel in de eerste wedstrijdhelft, maar toch iets meer dan 12km/u. Dat tempo kon ik volhouden tot km12, ondanks de hitte (25°C)

Daarna begon de miserie, ik kreeg steken in de maagstreek, waardoor ik bijna dubbeltoe moest gaan lopen om het uit te houden, mijn snelheid verminderde natuurlijk zienderogen. Ik probeerde bij de volgende bevoorradingspost de pijn met water door te spoelen, daar ik dacht dat die isotone drank de dader was. Ik moest zelfs tijdens het drinken wandelen, wat me weer wat tijd koste. Na enkele tientallen meters kon ik weer verder, al voelde ik me nog even mottig. Na km 15 kreeg ik dan weer last en moest een honderdtal meters wandelen. Op de tanden bijtend raakte ik dan toch nog over de finish. Nu twee dagen later is mijn maag nog steeds niet in orde, dus is het volgens mij onwaarschijnlijk dat het door de isotone drank was, eerder een buikvirusje zal er iets voor tussen zitten vrees ik.

In cijfers ben ik de 4302 ste van 17100 deelnemers, 1260ste in mijn kategorie (dat zal vanaf volgend jaar natuurlijk beter zijn. Ouder worden kan ook zijn voordelen hebben!) En ook een podiumplaats voor Ome Peetie, ik was namelijk derde beste belg! Met slecht 2min na de eerste!

Alhoewel dat maar een magere troost is, wil ik in Zanzibar gaan lopen dan ben ik waarschijnlijk eerste belg.

18:19 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-05-08

drie

driedrie..., drei. drie jaar geleden ben ik naar Zwitserland vertrokken (voor een jaar, of meer...) en nu ben ik nog steeds hier en zal ik ook blijven. Drie jaar, het kan bijna niet zijn, dat alles wat al gebeurd is sedert ik hier woon, al die mooie momenten, die gelukkige tijden, de vele tochten, beklimmingen of gewoon super gezellige dagen en avonden, dat dit alles in luttele drie jaar past, het lijkt me een halve leven.

Anderzijds, het is alsof het gisteren was. Ik zie me nog toekomen met mijn auto volgeladen, mijn vrienden als welkomstcomitee, met heugelijk nieuws dan nog. Een mooie tijd in mijn leven, en het ziet ernaar uit dat dit nog maar het begin is.

Maandag liep ik mijn laatste training, een intervaltraining, sindsdien platte rust (op sportief gebied wel te verstaan, werken, moeten we natuurlijk wel) want zaterdag is de grote test, even kijken hoe ver we staan op onze training naar de marathon. Die schönsten 10 meilen der Welt, de Grand Prix van Bern. vorig jaar liep ik de 16km in 1u20', veel te snel, want aan de meet kon ik geen pap meer zeggen (de beste maatstaf-in deze technische wereld waarin we leven-om te weten of je te lang in het rood bent gelopen). Dit jaar dus een betere aanpak, de ganse wedstrijd dezelfde snelheid en fris over de meet, liefst met een verbetering van mijn tijd, maar het moet niet.

Een drietal weken voor de grote dag (mijn eerste marathon) zou ik nog een halve moeten lopen, dit zou passen als ideale voorbereiding. Begin Oktober dus... de "rapper dan een ezel" misschien? wat denken jullie?

21:21 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-04-08

voor en na

voornaHet lijkt wel zo'n onozel spelleke, zoek de tien verschillen. Op het eerste zicht is het identiek dezelfde fiets, en dat is het eigenlijk ook wel, maar... ik kan mijn oude mountainbike niet in de steek laten, hij liet me ook nooit in de steek, al heeft hij me als een wilde hengst wel een paar keer doen over kop gaan. maar dat hoort tot het aktief mountainbiken zeg maar. Ergens op zolder of in een hoekje in de kelder of te koop aanbieden, nee dat kan ik niet, dus heb ik hem maar helemaal uit elkaar gehaald, ieder vijsje, kabeltje, tandwieltje en moertje gedemonteerd en hem in de carosserie gebracht voor een nieuw kleurtje. Parelmoer wit! stel je voor!

een paar onderdelen vervangen en nieuw is mijn oude fiets. Nu benodig ik nog een paar fietszakken en we kunnen vertrekken. We gaan namelijk deze zomer op fietsvakantie. 603km in 8 dagen helemaal rond Zwitserland. Veloland Schweiz, heeft een paar mooie routes door Zwitserland uitgetekend en die volgen we. Eerst volgen we de Rijn, van zijn oorsprong tot zijn splitsing met de Aare, die we dan ook een paar honderd kilometer blijven volgen. Overmorgen, staat er net als vorige zaterdag en zondag een trainingstochtje op het programma, kwestie van ons kuiten, maar vooral ons gat aan de vele uurtjes zadelzitten te laten wennen. Gisteren trouwens op de loopband gaan lopen (de regen viel hier met bakken uit de hemel) iets te veel om een hond door te jagen. exact twee uurtjes aan precies 10km/u en 5 liters zweet, ze verklaarden me daar voor zot in het fitnesscentrum. Ik heb er in ieder geval van genoten, wat wil een 39 jarige nog meer op zijn verjaardag?

Trouwens, het maakt me een beetje triest, 39 jaar! Ze zeggen toch dat het leven pas begint op je veertigste. Nu moet ik nog een jaar wachten!!!!

22:30 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-04-08

6 maand voor marathon

Binnen 6 maanden loop ik mijn eerste marathon. Wie me kent weet dat ik, als ik iets onderneem, dat dan ook zo goed mogelijk wil doen en vooral wil slagen in mijn opzet. Het grote doel, niet TE kapot over de eindmeet lopen (niet strompelen) en liefst onder de 4 uur.

4 maal per week ga ik nu al trainen, afwisselend: interval training, long jog, techniek training, heuvelachtig, in het bos, op straat en voetspierentraining. Al beperkt dit laatste zich tot zoveel mogelijk trappen lopen op blote voeten. maar het helpt! zoals de andere onderdelen ook. Mijn hartslag is al met 10 a 15 slagen gezakt door veel te trainen in de aerobe zone. En door af te wisselen met Spinning, mountainbike en bergwandelen.

in het kadertje zie je het resultaat van de laatste 5 trainings, ongeloofelijk hé, wat je tegenwoordig allemaal niet kan! Mijn loopschoenen registreren de afstand, de snelheid en het kalorieverbruik en geeft dit door aan mijn i-Pod, die me regelmatig de gegevens in mijn oor fluistert, thuis koppel ik dan mijn i-pod aan mijn pc en kan ik die gegevens downloaden en zelfs, zoals je ziet, de gegevens laten omzetten in HTML -taal om het op je website of blog te laten verschijnen. Ik kon het niet geloven, voor ik het zelf uitprobeerde.

tja, we worden oud zeker? voor de jonge gasten zal dat wel heel vanzelfsprekend zijn. en dit alles zo goed als gratis, enkel de chip in mijn schoenen heeft +- 50 euro gekost.

by the way, de laatste 5 trainings, dat klopt niet helemaal, want ik loop niet altijd met dezelfde loopschoenen, zoals het hoort heb ik 2 paar en wissel ik regelmatig af om mijn voeten niet te overbelasten.

alles volgens het boekje dus, in de hoop dat dit me tot aan mijn einddoel brengt.

 

20:48 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-04-08

Brunos Bruder in der Schweiz erschossen

broerbrunoWel even schrikken toen ik deze titel in de krant las.

Mijn broer noemt namelijk ook Bruno, maar het artikel ging alsvolgt verder: Auch die Schweiz hat keinen Platz für «Problembären»: Der Bruder
von Braunbär Bruno wurde am Montagabend auf Anordnung der Behörden
im Schweizer Kanton Graubünden erschossen. Nach Einschätzung einer
Sonderkommission war der Bär «JJ3» zu einem Sicherheitsrisiko für
Menschen geworden. Der Regierungsrat des Kantons Graubünden folgte
dieser Ansicht und gab den Bär zum Abschuss frei.

Maar daarmee was het schrikken niet over, of toch, het maakte plaats voor ontgoocheling. Ik die overtuigd was dat Zwitsers vernunftiger waren, meer met de natuur leefden, beschutten in plaats van vernietigen. Maar deze stelling heeft een lelijke deuk gekregen. In het plaatselijke natuurreservaat (Pfyn-Finges) heeft men dit weekend kuis gehouden, en een vrachtwagen vuiligheid opgeladen. Van matrassen over autobanden tot hopen pampers.

maar nu terug naar JJ3, de officiële naam van de broer van Bruno (Bruno werdt vorig jaar in Oostenrijk dood geschoten op vraag van de Duitse autoriteiten), het was een probleembeer, dat moet ik toegeven, de ganse fam. eigenlijk, moeder zit ook al in een reservaat in Italië. Hun probleem ze zijn niet bang van mensen. ze wandelen rustig in de dorpjes binnen op zoek naar eten, breken een paar vuilbakken open, liefst nog een bijenhok op zoek naar honing, en keren terug naar hun schuilplaats.

moeten ze daarvoor dood? Een imker verklaarde op TV, dat hij zijn bijenhok met draad afgespannen had en geen probleem had met JJ3, een andere man die oog in oog met JJ3 had gestaan, verklaarde dat hij maar met zijn armen moest zwaaien en roepen om hem van voor zijn deur weg te krijgen, de beer had helemaal geen interesse in mensen.

En toch, het feit dat hij te dicht in de buurt van mensen kwam, of zich daar liet zien, liet de verantwoordelijken het zweet uitbarsten, niemand wou de verantwoordelijkheid dragen, want moest er dan toch iets gebeuren? wat dan?

zever in pakjes als je het mij vraagt. En dan beslissen ze om over te gaan tot de gemakkelijkste oplossing, vermoorden. Een onschuldig dier, die enkel probeert te overleven.

het spijt me, maar onrecht kan ik niet aanvaarden!

22:00 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-04-08

paasei

paaseieen fietshelm voor paaseieren!

Gene zever! wordt gebruikt in school om kinderen aan te tonen dat een fietshelm of skihelm nodig is.

op de gebruiksaanwijzing staat het volgende: doe het ei, de helm aan. span het touwtje aan en laat het ei vallen van ongeveer één meter hoogte! doe nu hetzelfde zonder helm!

kuis het zootje op!

wees gerust, de kinderen in de klas vergeten het niet meer! een leuke, duidelijke en niet schockerende manier om aan preventie te doen. Je moet er maar opkomen zeg ik dan.

21:17 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-03-08

rarara

rarara2een leuk dingetje, geen speelgoedje, of toch een beetje, geen gebruiksvoorwerp of eigenlijk wel. het is allemaal te zien hoe je het bekijkt. Het kwam vandaag toe met de post, omdat M-R het besteld had, daar weet je natuurlijk ook niets mee. Wat is het dan wel? kan iemand het raden?

ik kan je nog vertellen dat er een gebruiksaanwijzing bijzat en dat het uit isomo en veters bestaat, dat je er iets kan mee bijleren en het past bij Pasen.

20:39 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-03-08

herinneringen

Vlas-kuurne Vandaag wil ik het niet hebben over het overlijden van mijn vader.

Ik wil niet praten over het gemis, het verdriet, de pijn die ik voel, niet over het feit dat ik veel te jong ben om mijn beide ouders te moeten missen. Niet over de verschrikkelijke ziekte die beide niet overleefd hebben.Nee, ik wil het hebben over zij die mij gemaakt hebben, zij, waarvan ik een deel ben en meer en meer op hen begin te lijken. Over hoe ze waren, hoe ze in mijn geheugen en herinneringen blijven hangen, hoe fier ik ben hun zoon te mogen zijn.Moeder was de baas in huis, altijd had ze het voor het zeggen, je kon je gewoon niet voorstellen dat ze er niet was, haar wil was wet en we dachten er niet aan daar ook maar één seconde aan te twijfelen.Vader daar en tegen zei niets, zag het allemaal gebeuren en dacht er het zijne van. Wat dat was? Daar hebben we nog steeds het raden naar. Ik zie mijn vader als een standbeeld: statig, grote sterke man, vriendelijke lach of ernstige blik, in staat om stormen te doorstaan. Mijn held uit de verhalen die hij niet vertelde, maar waarvan we allen weten dat ze bestaan en waar gebeurd zijn. Met korte bondige uitspraken, kon hij de ganse meute het zwijgen opleggen, of ons verdriet en pijn in een lachen omtoveren. “pak nen haemer en sloat ol in brokken” riep hij ons toe, wanneer we een woede uitval hadden, waarop moeder snel repliceerde: “loap liever twiè touren rond den blok”.“Kom hier kgoa u eproapen!” na een valpartij gevolgd door een oorverdovend gebleid, waardoor we even snel weer glimlachten. “moei nen flêtre eine, dai weet woarom dai scrièmd?” en het was direct gedaan met wenen. Met heel weinig woorden, toonde hij, dat hij eigenlijk de chef was, alleen als het echt nodig was.Een heel trots gevoel overweldigd als ik aan hem denk als “werkmens”. Toen ik nog een tiener was, had hij er zijn carrière al opzitten en toonde hij me hoe men aan velo’s werkte, hout hakte, vijzen, boren, zagen, kloppen en slijpen.“zin kot” was dan ook een paradijs aan vijsjes, moertjes, boutjes, haakjes en nageltjes in alle maten en vormen, netjes geordend in botervlootjes in een zelf getimmerd rekje. Ah daarom smeerde hij zijn boterhammen zo dik met boter, valt me nu plots te binnen. Hij kon dan ook echt op dreef komen als je hem vroeg hoe een rollement te demonteren. En helemaal in zijn nopjes als hij zijn uitleg doorspekte met woorden uit een vergeten technisch West-Vlaams. Moeder zat ondertussen te naaien, of aan ’t koken, cake met ananas of zijden sjaals aan het schilderen of met haar zus op stap in Gent. Ze heeft me ooit een broek genaaid, ik was toen 17 en ging voor de eerste keer alleen op reis, met de rugzak door Engeland. Een fel gekleurde wijde driekwart broek met zijzakken. In een jeugdherberg in Londen vonden ze het zo een coole broek dat ze wilden weten van welke ontwerper ze was en waar ze dat konden kopen! De herinneringen zijn mooi, aan de legendarische uitstappen naar Tzeetje, D’ ardennen, met van zwampie. Aan het paaskuikentje die uitgroeide tot een haan, waar iedereen bang van was. Aan St. Colombe, de stapels fotoalbums waar we uren konden in bladeren tot we de verhalen van lang voor mijn tijd als zelf meegemaakt beschouwden. Enkel die herinneringen blijven nu nog, maar het zijn er zoveel en ze zijn zo mooi, dat het meer is dan ze ooit konden geven.

23:10 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-01-08

rarara wat is het?

rarara

Op vakantie ontdekte ik in een van de laden, volgend praktisch voorwerp. Raden waarvoor het zou kunnen dienen heb ik geprobeerd, maar zonder succes. Als tip vertel ik je graag het volgende: het was een keukenlade! Rarara?

20:48 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

superlatieven

Ik kan onze vakantie beschrijven, maar dan krijg je hier een opsomming van superlatieven te lezen. Daarom, oordeel zelf!

kerst11

3

 

 

 

 

5

2

4

20:34 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-12-07

vakantie

alpeOp deze zonovergoten, met meters sneeuw bedekte plaats, zijn we de volgende tien dagen te vinden, als je het kan vinden tenminste! meer als een uur bergop stappen met sneeuwschoenen, is de kortste weg naar deze droomplaats. Tien dagen is lang als je alles wat je van drank, eten, kleren en noodzakelijk stuff, in een rugzak moet hoog dragen.

bij aankomst zijn de taken tot in detail verdeeld, vuur maken als eerste, de bron, die sinds weken onder een meters dikke laag sneeuw verborgen ligt zoeken en vrijmaken, om het bronwater weer te laten stromen en ons te voorzien van water. stromend water en electriciteit is er namelijk niet. een zonnepaneel, ook al bedekt onder de sneeuw, voorziet ons van licht al is dit beperkt tot enkele uurtjes per dag. back to the basics!

een heerlijke plaats om tot rust te komen en te genieten van de overweldigende winterse natuur en van elkaar! 

Wij wensen jullie een Zalig Kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar!

11:01 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-12-07

verslaafd

13682

Verslaafd zijn is geen lachertje. Kan het ook gezond zijn?

Ben ik verslaafd als ik het gevoel heb niet meer zonder te kunnen? Is een verslaving iets dat je nodig hebt, waardoor je jezelf beter voelt en wanneer je het niet hebt, je niet goed in je vel voelt? Ik heb dit echt wel nodig, ‘kvoel me depressief na een weekje zonder, en me meteen weer topfit als ik het heb kunnen doen. Tja, dan ben ik verslaafd.

Wekelijks een kilometertje of twee gaan zwemmen, een paar keer en ettelijke tientallen kilometers lopen, een mountainbike tochtje of een dagje op de skipiste, een uurtje spinning.

December is de ideale maand om de streefdoelen van het volgend sportieve jaar te kiezen, daar er dit jaar geen Gigathlon is, heb ik me  andere evenementen gezocht, niet moeilijk, eerder lastig daar de keuze zo enorm is en als multisporter heel aantrekkelijk. Een paar keuzes stonden al vast: de Gemmi-triathlon, hier in onze achtertuin is een rode datum in mijn agenda, doel: mijn tijd van dit jaar verbeteren. (een haalbare kaart) Alsook met het zelfde doel, de mooiste 10 mijlen van de wereld in Bern. Een marathon wil ik al langer eens lopen en daarom dit jaar ook op het verlanglijstje, het doel: gezond finischen in minder dan 4 uur. De Mountainbike monsterwedstrijd Grand raid, hier in het Zwitserse Grimentz. Een 120km lange tocht over stok en steen door berg en dal van Verbier tot Grimentz goed voor 5430 stijgingsmeters. Met de wetenschap goed voorbereid is half gewonnen, heb ik een hartslagtest aan de sportuniversiteit te Bern al achter de rug, waar ik mijn maximum hartslag, Aërobe en Anaërobe zones liet vastleggen door een uitputtende test op de loopband.

Een 10 maand durend trainingsschema, zorgt ervoor dat mijn verslaving gevoed wordt en brengt me hopelijk in minder dan 4 uur over de meet in Lucern op 26 oktober van volgend jaar. Mijn verlanglijstje ziet er dus als volgt uit: 10 mei Grand Prix Bern 10 mijl (in minder dan 1u 20’), 23 augustus Grand Raid mountainbike120km (overleven!), 13 September Gemmi-Triathlon (in minder dan 2u 55’), Marathon Luzern 26 oktober (in minder dan 4u).

Meer moet dat niet zijn!

21:38 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-11-07

Sage

tiefelsbrücke
Die Teufelsbrücke in Erschmatt Quelle: Walliser Sagen von Josef Guntern  Die Erschmatter mussten eine Brücke über die Schlucht bei Rotafu bauen. Weil es aber gar schwierig und gefährlich war, wollte sich der Teufel nützlich erweisen und hoffte, damit Seelen zu gewinnen. Er werde die Brücke alleine bauen, wenn ihm die drei ersten Köpfe, die über die Brücke gingen, zu eigen würden. Die Männer stiegen darauf ein und im Nu war die Steinbrücke gebaut. Von Leuk herauf zog man in feierlicher Prozession zur Einweihung der Brücke und der Teufel freute sich schon auf die ersten drei Köpfe. Das Lachen verging ihm aber, als man einen Kabiskopf hinüberrollte, eine gefrässige Ziege nachschickte und schliesslich noch einen Hund hinüberjagte. Der Teufel sah sich geprellt und wollte in seiner Wut die Brücke zerstören. Weil aber der Pfarrer von Leuk mit Kreuz und Fahne dabeistand und sofort segnete, hatte der Teufel keine Gewalt mehr. Die Teufelsbrücke blieb aber bis heute erhalten.

12:03 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-11-07

vreemd bezoek

computers zijn voor mij geen vreemde wezens, alle programma's op mijn desktop beheers ik, soms na een avondje zoeken, maar steeds kan ik wel de oplossing voor het probleem vinden. Zo ook veranderde ik door te prutsen in de html taal van deze blog, bij aanvang zelf het achtergrondkleur. zo heb ik ook een teller van belstat geinstalleerd en daar zag ik eergisteren een vreemde bezoeker. De ware betekenis of achtergrond achter een IP adres ken ik niet, maar een bezoeker met servernaam koninklijk paleis is toch een rariteit dacht ik.

195.90.117.6

CH - dalacom-net7 nov13:18German No Referer
212.123.0.8BE - telenet operaties n.v7 nov12:48Nederlands http://www.google.be/search?hl=nl&q=ome peetie&m
213.84.161.138BE - xs4all internet bv7 nov11:25Nederlands http://www.google.com/search?q=vreemde sporten&r
217.136.171.150BE - skynet7 nov11:25Nederlands No Referer
212.203.16.34NL - leeuwenborgh opleidingen7 nov10:57Nederlands http://www.google.nl/search?hl=nl&q=vreemde spor
80.200.201.3BE - belgacom-adsl7 nov10:47Nederlands http://www.google.be/search?hl=nl&q=brief opstur
217.136.175.156BE - belgacom-adsl7 nov09:28Nederlands No Referer
194.78.121.238BE - palais royal - koninklijk paleis7 nov08:32Nederlands http://www.google.be/search?hl=nl&q=verkeersagre
81.82.38.122BE - telenet operaties n.v7 nov07:35Nederlands No Referer
217.136.246.133BE - belgacom-adsl6 nov20:49Nederlands http://www.google.be/search?hl=nl&q=BMC FOURSTRO
80.200.220.163BE - belgacom-adsl6 nov19:53German http://www.google.de/search

 

20:30 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-11-07

halfzeven

hiphop_200

Met je broek ‘op half zeven’.

Je kan het een trend noemen, verbonden aan de Hip Hop cultuur, zonder riem een veel te grote broek dragen dat ze afzakt en je ondergoed of nog liever je gat zichtbaar word. Voor mij is het degutant!

Ja, ook ik heb mijn idolen nageaapt en me soms tot grote ergernis van mijn ouders “verkleed”. Maar het bleef deftig, of het was op een fuif of in de discotheek, maar dan was het donker, in het holst van de nacht, of in privé-sfeer, maar zelden op straat, of in school, of op de trein laat staan op zondag in de kerk. Tegenwoordig zie je ze overal, de broeken op half zeven.

Begrijpen kan ik de echte hiphoppers, die naast een veel te grote afgezakte broek ook een veel te grote trui met passende opschriften dragen.- de veel te grote trui, die dan trouwens de veel te laag hangende broek compenseert en het achterwerk bijgevolg toch nog bedekt.

Weinig of geen begrip heb ik voor de vele anderen die gewoon hun broek half afstropen en denken “in” te zijn. Wachtend op de trein stond ik in de buurt van een tiental tienermeisjes, die me in de ochtendlijke friste deden bibberen, als ze me de rug toe keerden, in plaats van mooi gebouwde poepkes, in een spannend zittend jeanske, of een stel mooie benen onder een stijlvolle rok, kreeg ik prompt een paar halnaakte onderruggen met spleet voorgeschoteld.

Ik hou nochtans ook van vrouwelijk schoon, maar daar kreeg ik nu toch wel kippenvel van.

Twijfelend of ik hen wilde vragen wat ze daar schoon aan vinden, stapte ik op de trein en liet in plaats daarvan mijn hersenen pijnigen naar de oorzaak van dergelijk gedrag.

Google leerde me net dat het ontstaan is in de Amerikaanse gevangenissen waar het verboden is om een riem te dragen,(waarschijnlijk in combinatie met gezond voedsel i.p.v. junk-food) bijgevolg afzakkende broeken. Ook kan ik me nog voorstellen dat de HipHop cultuur dat overneemt en daar een stijlvorm van maakt.

Waarom in godsnaam alles wat van Amerika komt door de rest van de wereld wordt nageaapt, begrijp ik al evenmin, maar daar schrijf ik eens een ander berichtje over.

De theorie dat jongeren een grens willen tussen leeftijdsgenoten en bijvoorbeeld ouders of leerkrachten, lijkt me een aanneembare gedachtengang. In mijn tijd droegen we uitsluitend jeans, of enkel en alleen zwart, van kop tot teen. Zo was er een duidelijke grens tussen generaties, want ouders en leerkrachten droegen dit niet. Nu willen jongeren nog steeds een coole vader of leerkracht, maar die loopt nu ook in jeans of zwart en daarom moeten die tieners van vandaag nog een stapje verder. Door met hun gat bloot te lopen trekken ze die grens, wetende dat geen enkele leerkracht zo op de speelplaats zal verschijnen. Of het nu stijlvol is of niet, of het degutant is of cool, jongeren die in die fase van hun leven zitten dat ze op zoek zijn naar hun eigen identiteit hebben eenvoudig weg de behoefte om zich van andere generaties te onderscheiden.

Ter info: in de Amerikaanse stad Alexandria (Louisiana) is het rondlopen met afgezakte broek verboden en wordt het zelfs bestraft met een boete van 500 dollar of een gevangenisstraf van 6 maanden. (waar je dan verplicht bent je riem af te geven) ;-))

22:02 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

citroensorbet

JUIST Sandra! hier het receptje:

sorbet

  • Ingrediënten
    • 3 citroenen
    • 1 dl citroenlimonadesiroop
    • 2 eiwitten
    • 2 dl gekoelde mousserende witte wijn

       

  • Bereiding:
    • Pers de citroenen uit, zeef het sap boven een maatbeker en meet 1 dl sap af
    • Roer de citroenlimonadesiroop erdoor
    • Doe het mengsel over in een diepvries doos (inh ± 1 1/2 liter) en zet de doos zonder deksel ± 1 uur in de vriezer
    • Klop intussen de eiwitten stijf en meng het door het lichtbevroren sorbetijs
    • Zet het ijs opnieuw in de vriezer en laat het in ± 3 uur bevriezen
    • Roer het mengsel elk half uur goed met een vork door
    • Dek, als het ijs helemaal is bevroren, de diepvriesdoos af en bewaar het ijs tot het gebruik in de vriezer
    • Haal het sorbetijs ± 10 minuten voor het gebruik uit de vriezer en zet het in de koelkast
    • Verdeel met een ijsbolletjeslepel bolletjes ijs en over 4 (port)glazen en schenk er de gekoelde wijn bij

20:05 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-10-07

levensdoel

20061003-doel1

Onder het ritmisch, handmatig kloppen van eiwit, dacht ik deze avond het volgende:

Wat is het doel van het leven? Klinkt nogal zwaar, maar hoeveel mensen denken daar wel eens aan, hoeveel mensen hebben eigenlijk een duidelijk doel. We zeggen al eens vlug, ik wil een goeie echtgenoot zijn, of de beste vader, de tofste vriend of de ideale schoonzoon, misschien wel de beste werknemer of –gever. Is dit alles dan een levensdoel? Streef je daar dan werkelijk je ganse leven naar? Het lijkt me een beetje overdreven om dat een levensdoel te noemen. Wat dan wel? Laten we voorgenoemde voorbeeldjes eens terzijde houden, wat blijft er dan nog? Wie kan dan nog zeggen: ik heb een levensdoel!

 

Het eiwit krijgt ondertussen vorm, als een dikke laag verse sneeuw in een glazen kom, mijn pols en elleboog doen pijn, kan je van eiwitkloppen een tenniselleboog krijgen?

 

Een doel, waarvan je kan zeggen, hier leef ik voor. Egoïstische opmerkingen wil ik zelfs niet horen, deze zijn me te egoïstisch. Oink!

En wat als je er geen kan bedenken? Geen kan bedenken? Als je echt een levensdoel hebt dan weet je het wel, dan werk je daar aan, dan streef je daar naar, dan doe je daar alles voor.

Is dat niet het grote probleem van de tijd? Dat mensen geen doel meer hebben? Is er daarom zoveel Nijd en haat, egoïsme en hooliganisme, consternatie en discriminatie, scheidingen en wrijvingen, boosheid en werkloosheid?

Jongeren lopen doelloos op straat, verveling, diefstal en vechtpartijen als gevolg. Doelloos.

 

Het is tijd om het eiwit aan de rest van het heerlijke dessert te voegen die zich nu reeds twee uur in de diepvries bevindt. Het smaakt voortreffelijk, dit wordt een succesverhaal.

 

Vanaf nu moet ik ieder half uur in de schotel roeren in het vriesvak, samen met het afwerken van dit tekstje, mijn doel voor deze avond. Kan je raden welk dessertje er morgen op het menu staat? Je krijgt het receptje!

21:56 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-10-07

een nieuwe weg

de_weg

Het deed raar… de laatste keer in mijn studio. Liggend op mijn bed, keek ik nog even de kamer rond. Het zo vertrouwde plafond, de fijne structuur van het witte vlak, de speling van het oranje gele licht van het nachtlampje, de lichtschijn van de straatverlichting door het witte gordijn. Ik loop nog even tot aan het venster, het silouet van de omliggende bergen toont zich net iets zwarter als het zwart van de nacht, mijn vinger vind het knopje van de tv, ik staar, zittend in het krakende rieten zeteltje naar het bewegende beeld. De inhoud interesseert me helemaal niet, ik wil hier enkel nog een keertje zitten. In de spiegel van de badkamer vang ik een glimp op van mezelf, en dan… is hij weg. De deur gaat voor een laatste keer dicht.

Twee jaar en zes maanden leefde ik hier, niet lang, maar een intensieve, omstreden, vernieuwende periode in mijn leven. Een nieuw begin, dat was het toen. The first day of the rest of my life.

Nu neem ik de volgende afslag, de wegwijzer toont een wondermooi pad, en vooral, ik krijg gezelschap op mijn tocht, een tocht die nog heel lang mag duren.

10:35 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-07

the single life

GXIT0NCAAGW4KRCANGJWUUCA00EGOECA9R937QCAKGC2K5CAWQ1EWYCASB8771CAW6N9EDCA8P3B70CA4PLPN8CA036VYFCADAYP7BCAPDT8U9CAE71WHNCA9W5RV5CA8D6TWNCAKFG6NKCA8SQG1ZCAB7G6DN

The single life is terrific… especially if you have someone romantic to share it with!

Ik ken iemand… en die iemand, je moet eens denken, hij is al zes keer verhuisd, hij rijdt momenteel met zijn achtste auto en het is zijn zesde job.

Wat voor iemand is dat? Welk soort persoon stel je je daar bij voor? Is hij misschien stokoud?

Heeft hij alleen maar ongeluk gekend? Nee. Bijna elke stap in zijn leven deed hij uit vrije wil.

Hij was gewoon op zoek.

Op zoek naar… tja, naar wat eigenlijk? Ooit schreef hij dit over zichzelf, toen hij weer eens voor een nieuwe uitdaging stond: “het verhaal van de totale ommezwaai, de droom die werkelijkheid wordt, Carpe diem, pluk de dag, geniet nu je nog volop genieten kan, onthaasten of welke naam je het ook mag geven, het besef dat wachten tot het pensioen heden ten dage misschien niet meer haalbaar is. Wie zal het zeggen, het verhaal ook van avontuurlijk zoeken naar …, naar wat eigenlijk? Naar meer? naar groener gras aan de andere kant van de heuvel? Naar ander geluk? Naar het beter mens zijn? De drang naar iets anders? Altijd weer opnieuw iets anders? Een triest verhaal eigenlijk, maar dan ook weer niet!” .

Nu is het weer zover, voor de zevende keer gaat hij verhuizen. Bergafwaarts… nee nee, het gaat hem goed, uitstekend zelfs, alleen, hij zal voortaan in het dal wonen. Waar hij de rust gevonden heeft, het zoeken naar… opgeeft. Voor de eenvoudige reden dat hij gevonden heeft waar hij zolang naar op zoek was. Ze heet M-R.

foto: verhuisjesslak

21:01 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |