01-03-06

het piekermonster

Het piekermonster slaat weer toe, twee dagen nu al, denk ik na, over het leven, de liefde en de vriendschap. Wat de aanleiding is van mijn gepieker doet er al helemaal niet meer toe, dat is uitgepraat, maar toch… Een bittere nasmaak overviel me en die geraak ik niet kwijt. Het maakt me verdrietig, het doet me pijn, veel pijn. Onrechtstreeks daaruit voortvloeiend, mis ik mijn dieren, aan hen kom je niet bedrogen uit, zij vallen niet onverwacht aan, spuien hun ongezouten ongenoegen niet, kwetsen niet en zijn bovenal dankbaar voor alles wat je voor hen doet. Met hun onvoorwaardelijke liefde omringen ze je, en geven ze alles wat ze in zich hebben.

Ik wankel, ik sta met mijn ene been op een boot, de ander nog op de kade, maar het water is woelig, het touw ontbreekt. Mijn onzekerheid speelt me parten, ik twijfel aan mezelf. En toch ben ik dankbaar, dank je omdat ik hieruit weer iets kan leren, dank je omdat ik hier sterker zal uitkomen, omdat jij de persoon bent die me hierdoor tot nieuwe inzichten brengt.

Ongelukkig ben ik niet, laat dat even duidelijk zijn! Vroeger wisten jullie niet veel over me, ik was gesloten en kroop achter mijn schild, al lang is het schild afgevallen en weten de beste vrienden wie ik ben. Sinds de start van deze blog daarentegen deel ik meer met iedereen, en misschien lijkt het alsof ik plots veranderd ben. Neen, ik geniet nog steeds met volle teugen van elke dag.

 

En laten we lief zijn voor elkaar!

 

19:44 Gepost door Ome Peetie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.