05-03-06

hello world

De wereld ontwaakt uit een diepe slaap, de nacht is voorbij, de ochtend maakt zijn intrede. Het is zaterdagmorgen. Een bedrijvigheid van jewelste, mensen lopen zenuwachtig de trappen op en neer, de lift is constant bezet, het lawaai in het gebouw overstijgt de normale stilte, het is aflossing van de wacht, vakantie’s zijn gedaan, vakantie’s beginnen. Duizenden mensen verlaten vandaag het dorp om na een luttele paar uren plaats te maken voor duizenden anderen. Zo is het elke keer opnieuw week na week, jaar na jaar.

Deze keer is het anders.

Het lawaai  in het gebouw, daalt naar beneden en rond een uur of negen is het vooral op de parking heel druk, iedereen wil gelijktijdig de vele tassen en valiezen in de auto krijgen, ski’s op het dak binden en sneeuwkettingen aanbinden, want na de hevige sneeeuwval van de afgelopen dagen, kunnen de ruimdiensten nog altijd niet toveren, voor velen een nog heel lange, trage, gevaarlijke rit voor de boeg.

Die ruimdiensten zijn de ganse nacht actief geweest, het leek wel een gevecht tegen de natuur, hierboven wilden ze de  straten wit, hoe meer ze ruimden hoe meer er uit de lucht leek te vallen.

Ergens in een bureautje waar, zo stel ik het me voor, iemand de laatste weersvoorspellingen minuut per minuut nauwlettend in het oog hield. Werd plots beslist dat het lawine gevaar te groot was, een resem snelle handelingen werden telefonisch  her en der verspreid en toen viel de wereld stil.

De slagbomen gingen omlaag, de weg naar het dorp afgesloten.

Het nieuws verspreid zich razendsnel! Als je het nog niet weet dan zie je het gewoon, er klopt iets niet. De vele auto’s, de duizenden mensen, rijden plots heel zenuwachtig door elkaar, de stroom reizigers is onderbroken. Valiezen worden door de eerst geinformeerden terug naar boven gehaald, de meesten kunnen/willen het niet geloven. Verantwoordelijken in Hotels en vakantiewoningen, medewerkers van allerlei diensten en het tourist information center worden overspoeld met vragen. Die ook zij, niet kunnen beantwoorden.

De stroom nieuwe toeristen, de verse lading vakantiegangers blijft hangen in het dal, zij kunnen na, vaak een hele lange nachtelijke rit hun eindbestemming niet bereiken.

Hysterie en ongeloof, onbegrip en boosheid, de meest uiteenlopende menselijke emoties halen de bovenhand en laaien in sommige gevallen hoog op. Afgesloten van de buitenwereld. Eén slagboom, één beslissing, één man, de lawinedeskundige en een gans dorp houdt zijn adem eventjes in, hoe lang? Niemand weet het, ook die éne man niet.

Een dorp omsloten door hoge bergen, een weg er naartoe langs stijle rotsen, één meter verse sneeuw en duizenden mensen in beweging. Als je het zo bekijkt een normale beslissing om alles eventjes stil te leggen en het risico op rampen weg te nemen.

Een vreemd gevoel omklemt me, je denkt na over de situatie, die heel veel gevolgen heeft. Duizenden mensen opgesloten in een dorp, je kan niet gaan skiën, niet gaan wandelen, zwemmen is de enige optie, heel eigenaardig genoeg denken de meeste mensen er niet aan om van deze extra vakantiedag(en) nog iets leuks te maken, en blijven thuis, naast hun koffers te wachten op beter nieuws.

’s Namiddags zie je mensen die aan het hamsteren slaan, een reactie uit overlevingsdrang al is deze totaal misplaatst en helemaal onnodig.

Dan valt de rust over het dorp, een rust die niet te vergelijken is, iedereen komt tot het besef dat de natuur de bovenhand heeft, dat de mens nietig is, en afwachten de enige optie is.

Zondag 09:00u, iedereen zit gespannen te wachten op het aangekondigde nieuwsbulletin over de stand van zaken. Wij wandelen op straat en zien een belangrijke verandering, vooral mannen zijn opnieuw in de weer met koffers! Eventjes later vernemen we dat de weg van en naar het dorp opnieuw open zal zijn om 12:00u. Vreselijk, bedenken we. Hoe kom je met duizenden tegelijk uit het dorp? En dat terwijl beneden in het dal nog eens duizenden staan te wachten om naar boven te rijden. De normale weg naar het dorp is nog steeds niet open, en de smalle alternatieve weg heeft een tunnel waar beurtelings moet worden doorgereden. Iemand moet op het idee gekomen zijn om het anders op te lossen. Op alle mogelijke uitgangsborden, plaatselijke tv kanaal en info diensten wordt het duidelijk. Om 12u kan je naar het dal, de anderen die ongeduldig staan te wachten om naar boven te rijden moeten wachten tot 14u. Slim bekeken! Zo ook krijgen de vakantiewoningen en hotels de kans om alle kamers snel klaar te stomen voor de nieuwe gasten.

Deze avond 17:00u, weinig merk je nog van de spanning en emoties van de afgelopen 24u, de rust is neergedaald over het dorp. We zijn terug verbonden met de wereld, die éne slagboom die de rest van de wereld plots heel ver en onbereikbaar leek te maken is omhoog gegaan.

19:52 Gepost door Ome Peetie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

gelukkig is er dan nog internet
zo blijft de kidnapping
toch nog niet levensbedreigend...
x
sneeuwpretter ze!

Gepost door: abnormalia | 05-03-06

mooi wat heb je dit mooi geschreven..

Gepost door: ik | 10-03-06

Pluim voor Leukerbad In de gazet stond blijkbaar vorige week dat Leukerbad deze crisissituatie het best heeft aangepakt van alle dorpen in Wallis. Grote plaatsen zoals Zermatt en Saas scoorden behoorlijk slechter.'k heb het artikel zelf niet gezien, dus 't is van horen zeggen, maar wel leuk om te horen.

Gepost door: Nick | 12-03-06

De commentaren zijn gesloten.