26-03-06

Crans Montana

Wat kan een mens nog meer verlangen van het leven, denk ik dan luidop, na zo'n super weekend!

 

Zaterdagmorgen al vroeg op de piste, de Föhn-wind van vrijdag, had met de komst van de regen (sneeuw op deze hoogte) plaats moeten maken voor schitterend weer, wel veel bewolking, maar die was zo hoog dat zelfs de meeste 4000ers niet in de wolken zaten, wat voor een heel mooi schouwspel zorgde. de versgeprepareerde pistes, bedekt met een laagje verse sneeuw van 10 cm mocht ik als eerste ontmaagden, mijn snowboard spoor kon ik acheraf vanuit de liftjes bewonderen, heerlijk om als eerste op de piste te zijn. Intensief hebben L en ik deze mooie dag gevuld met vele km boarden, hoeveel eigenlijk probeerden we te achterhalen, heel moeilijk te schatten, zo bleek, maar veel. Dat voelden mijn oude knieën ook. kapot was ik 's avonds. Ik ga vergaan aan mijn knieën, dat voel ik nu al. Na een veel te korte nacht, en daar zit het zomeruur maar voor weinig tussen was ik weeral heel vroeg op weg naar de bakker, om de vrienden te bevooraden met verse schoggigipfli. Het plan om vandaag naar het mondaine Crans Montana te trekken en daar de pistes te verkennen nam uitbreiding. Iedereen wou mee, baby's inkluis. als één grote fam. met bijhorende volksverhuis, buggys, rugzakken, skimateriaal, 2 auto's stampensvol, gingen we op weg naar een nieuw avontuur.

Prachtige pistes, heerlijk weer (over de 20°C) het beste gezelschap en een prachtig uitzicht op de bergen, maakten van deze dag een onvergetelijk moment.

Moe, versleten, pijnlijke knieën het kan me geen barst schelen, niemand neemt het me nog af! op de foto: Sofie met Manolo, Gitta met Flore, Ina met Yucca, Inge, ikzelf, Thomas en Vincent met Tibe.

22:01 Gepost door Ome Peetie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.