04-06-06

 het ruikt als een heerlijke dag

Kijk, en uw ogen zullen opengaan, seint men door mijn hersenen heen, zonder hulpmiddelen van buitenaf schiet  ik dan ook op slag wakker. Het is 6 uur, bewolkt,  koud, maar het ruikt als een heerlijke dag.

zonder nadenken vul ik mijn rugzak, maak ik een lunchpakketje en ontbijt ik in de vlucht. Vroeg op weg, heel af en toe breekt de zon door, maar niet op de plaatsen waar ik op dat moment ben, boven mij, ik spoed mij de berg op, ze verplaatst zich naar de andere kant van het dal, telkens is ze me te vlug af, Laura wil spelen. Ik klim me in het zweet, tegelijkertijd heb ik het koud. Oren, vingers en neus, de onbedekte uiteinden lijken te vervriezen, 2200 meter boven de zeespiegel, sneeuw, nog steeds een meter sneeuw, gelukkig bevroren, dat stapt makkelijker. Alte Sinn hutte, een verbaasde Zwitsers spreekt me aan, de natuur, dat heb je niet in de hand, gelukkig maar, is het besluit van ons korte gesprek. Tchärmilonga, woorden schieten me hier te kort, dit moet je gewoon gezien hebben, alle natuurelementen in een spel met elkaar, nietig als mens met open mond toekijken is het enige wat je hier kan. Plots krijg ik een schok, één stap verder kom ik in een totaal andere wereld, een wereld waarin de mens met de natuurelementen heeft gespeeld. Djeezus, ik voel me slecht, ik schaam me weer eens tot het menselijke ras te behoren en verontschuldig me tegenover de natuur. Bosbrand, brandstichting, reeds enkele jaren geleden en nog steeds totaal vernietigend. Het levert enkel een paar mooie foto's op, 4 ha in totaal, 3 dagen blussen, angstwekkend dicht bij enkele dorpjes. Ik merk wat mos, een alpenbloem en een kiemend wilgenboompje, een pioniersplant, en dat stemt me gelukkig, als die er zijn dan kan het herstel beginnen, hopelijk nu heel snel. Een vel gekleurde vogel schrikt van de tak die onder het gewicht van mijn voet kraakt, Een wielewaal blijkt later, bij thuiskomst uit mijn vogelgids. Moe maar meer dan voldaan, schuif ik me na, naar schatting 30km stappen, aan tafel, heerlijke zelfgebakken taart schuiven ze vriendelijk voor mijn neus. Kunstenaars die Zwitserse huisvrouwen. Door de plaatselijke, rijpe kriekelaar, krijgen we nog een extra dessert, en een welgekomen lift naar huis.

20:41 Gepost door Ome Peetie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

njammie njammie njammie kriekentaartt :p

Gepost door: Anne | 05-06-06

De commentaren zijn gesloten.