15-06-06

schitterende start

Mijn verlof is nog maar een kwartiertje begonnen, of we zijn al onderweg om te genieten. Na mijn klimmaat te hebben opgepikt, rijden we richting val d'anniviers, het eindoel van dit ritje is Lac de Moiry met zijn schitterende stuwdam. Daar laten we de auto achter en klimmen we tot 2850m naar de cabane de Moiry, van waaruit we morgen de Pigne de la Lé zullen beklimmen. 3396m.

Het landschap ligt er nog heel besneeuwd bij, zelfs de hut is niet gemakkelijk te bereiken, maar ook dat heeft zijn voordelen, de kans dat we alleen zullen zijn is des te groter, alhoewel met dit schitterende weer is het niet onwaarschijnlijk dat nog klimmers de hut zullen gebruiken als uitvalsbasis. Met deze temperaturen is de sneeuw heel papperig en moeilijk te belopen, we hopen dan ook op een ijskoude nacht. Dat zou althans onze beklimming van morgen vergemakkelijken.

Een bond gezelschap in de hut. Een Zwitserse gids met als klanten een Canadees, een Amerikaan, een Engelsman en een Thaiwanees. We bestuderen de stafkaart, de route, en gaan na een schitterende zonsondergang vroeg slapen. 04.00u Nick springt uit de slaapbak en begint te ontbijten, Me afvragend of dit nu echt nodig is, probeer ik het nog enkele minuutjes te rekken, al weet ik dat onze veiligheid van dit vroege uur afhangt. We zouden eigenlijk al op de terugweg moeten zijn, als de zon begint warmte af te geven en de sneeuw terug week maakt, dat is de reden. om 04.35 zijn we dan ook vertrokken. De grote, bijna volle maan heeft net niet genoeg licht en zijn we voor korte tijd aangewezen op onze koplampen.

iets verder trekken we onze klimgordel en stijgijzers reeds aan, het serieuse werk kan beginnen. De kleuren veranderen zienderogen, de weerspiegeling van het licht op de inmense ijsvlakte van de Glacier de Moiry is adembenemend. Het is 05.55 we staan op de kam, de zon komt op. pauze, genietend van dit schouwspel, hiervan komt vast en zeker het spreekwoord, de morgenstond heeft goud in de mond ! Touw, klimgordel, piolet, klimhandschoenen, achtknopen en musketons, alles wordt in gereedheid gebracht, nu zal het echte werk beginnen. Indoor muurklimmen is me niet vreemd, maar nog nooit pastte ik het toe in het hooggebergte, koude rotsen, diepe sneeuw, met stijgijzers op rotsen klimmen, je kan maar beter de schrik bedwingen en bij iedere stap, iedere greep tweemaal nadenken. We doen het rustig, safety first, weer een voordeel van het vroege starten, we hoeven ons niet te haasten. Rond 09.30 bereiken we de top! een redelijk vlak besneeuwd oppervlak, gelukkig! tijd om te eten en te genieten van het prachtige zicht. windstil, zonnig, warm zelfs, en dit op 3396meter. We feliciteren elkaar, zoals het hoort en zeggen er zoals telkens bij: We zijn halverwege! Dit om elkaar er op te wijzen dat we de concentratie bij het afdalen niet uit het oog mogen verliezen.

We zien van hieruit volgende klappers: de Weisshorn, Zinalrothorn, Matterhorn, Grand Cornier en vele andere, zelfs de eerder beklommen Bella Tola en Rinderhorn zijn schitterend te zien.

We nemen een andere route om te dalen, de steile besneeuwde helling, die nu nog in de schaduw ligt, lijkt onze de beste optie, alleen het eerste stuk, die zeer stijl is, naar schatting 65° zie ik niet echt zitten. Ik heb schrik, bij elke stap, je weet niet of je wegzakt in de sneeuw tot aan je knieen of je blijft balanceren op het bevroren laagje, elke stap opnieuw is het aftasten, voorzichtig je gewicht verplaatsen. en de diepte, daar kijk je beter niet naar. Mijn klimmaat die het spoor maakt  en me tijdens de beklimming ook telkens heeft gezekert, doet het bij de afdaling terug met de nodige voorzichtigheid. De hut is niet ver meer, de temperatuur stijgt, de sneeuw papperig en week, we zijn net op tijd terug. Met dank aan Nick voor de prachtige tocht. zijn verslag en foto's kan je bekijken op het linkje van zijn blog (ondertussen in de bergen) 

21:51 Gepost door Ome Peetie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

ooh wat beneid ik jou... Nu ja, met mijn rokerslongen zou dat toch niet lukken :s

Gepost door: Anne | 16-06-06

koplampen? uit respect voor jullie zou ik toch zeggen: hoofdlampen...
het doet me deugd je verhaal te lezen, het straalt innerlijk geluk en tevredenheid uit. We houden wel ons hartje vast. Blijven opletten hé!

Gepost door: ciske | 16-06-06

de intro op mijn blog... het was de band van een vriend van me... Ze zijn al lang uit elkaar. Je vindt het nummer als het tweede nummer op http://users.telenet.be/saneweb/index.htm

Gepost door: Anne | 17-06-06

De commentaren zijn gesloten.