30-08-06

de verstrooide bakker

De verstrooide bakker

 

Op een kille morgen in September, lagen de bergen in het wondermooie Wallis bedekt met een vers laagje sneeuw. Of zo dachten de kleine marmotjes van de familie Bibberneusje.

De broertjes Bibberspitsje en bibberwipje, waren al vroeg deze morgen uit het warme nest gekropen op zoek naar een nieuw avontuur. Vroeg in het voorjaar had papa Bibber een lange gang gegraven onder de grond om zijn vrouwtje en kindertjes een warme schuilplaats te bieden voor de komende strenge winter. Het hol was prachtig gelegen op de zuidflank van de Horlini, niet zo ver boven het prachtige bergdorpje Tsjärmilonga.

Bibberspitsje nam het voortouw en huppelde met slaperige oogjes door het korte alpengras, plots riep bibberwipje hem met een schelle angstroep tot stilstand. Met wijde opengesperde ogen stond Bibberwipje voor zich uit te staren, nog steeds had Bibberspitsje niet door wat er aan de hand was en liep snel terug zijn broertje tegemoet.

Kijk zei Bibberwipje! Kijk dan toch! Met zijn vochtige pootjes van de met nevel bedekte alpenweide wreef  Bibberspitsje de slapertjes uit zijn ogen. Tot zijn grote verbazing zag hij het nu ook. Met open mond stonden ze beiden, zij aan zij te staren naar de witte bergtoppen links en rechts van de Rhone-vallei.

Na enkele ogenblikken renden ze, zo vlug ze konden naar het warme beschermde hol, als een donderslag bij heldere hemel rolden ze het steile hol binnen en kwakten samen tegen de achterwand van het overvolle nest. Papa Bibber keek hen met strenge ogen aan en vroeg hen kordaat wat dat te betekenen had. Papa, Papa, riepen ze door elkaar, hevig zwaaiend met hun pootjes richting uitgang hol. Alle bergtoppen zijn wit!

Papa Bibber schoot in een hartelijk warme lach en deed teken dat ze beiden rustig moesten worden. Met zijn warme lieve stem legde hij geduldig uit, dat het wel vaker gebeurd dat er sneeuw valt in September op deze hoogte, maar dat hij, om hen gerust te stellen zal meegaan op wandeling en hen zal vertellen over de bergen, de sneeuw en de wonderen van de natuur. Enkele ogenblikken later zijn ze samen op stap, fier als een gieter lopen de beide broertjes hun papa achterna, telkens opnieuw zijn ze gefascineerd door de kennis van papa Bibber en in zijn aanwezigheid zijn ze duizend man sterk en kunnen ze de hele wereld aan.

De tocht gaat bergop, papa Bibber wil hen namelijk meenemen tot aan de sneeuwgrens en hen laten proeven van de heerlijke verse sneeuw.

Maar…maar, het is zoet! Sneeuw is zoet! Zuchtend en lachend tegelijk loopt papa Bibber zijn jongens tegemoet. Wat is er nu weer? Vraagt hij aan beide tegelijk. Moet ik nu echt ook nog eens uitleggen wat zoet is, wat zuur is en wat bitter is? Sneeuw is bevroren water en water heeft een neutrale smaak, begint papa Bibber geduldig zijn uitleg. Maar Papa! Proef dan toch! Het is zoet!

Geïrriteerd doet papa Bibber wat zijn zonen hem opleggen. Stom verbaasd smaakt hij een zoete smaak in zijn mond. Ze kijken hem vol spanning aan en wachten op een reactie, maar papa Bibber is met verstomming geslagen en weet niet wat te zeggen.

De sneeuw is inderdaad zoet!

Zich bewust van de gevaren van de natuur, neemt hij ogenblikkelijk zijn zonen dicht bij hem, grabbelt snel nog een beetje van het witte goedje mee en rent zo snel hij kan terug in de richting van het veilige hol.

Net achter de grote rots, hoort hij iemand komen. Zo stil, als stil zijn kan, sluipt hij dichterbij en slaat de man gade. De grote stoer gebouwde man steekt nog net enkele lege zakken weg in zijn rugzak en keert terug naar het bekende toeristische dorp waar hij zijn zaak heeft.

In zijn hand houdt hij nog steeds zijn vertrouwde strooibus stevig vast.

De Bakker! Denkt papa Bibber bijna luidop! Poedersuiker! Zijn hersenen werken op volle toeren. Enigszins opgelucht, maar nog steeds een beetje bang keren Papa Bibber, bibberspitsje en bibberwipje naar het veilige hol terug.

Mama Bibber ziet meteen dat er iets aan de hand is en informeert direct bij papa Bibber, maar die is nog steeds onder de indruk van wat hij gezien heeft en kan geen woord uitkramen.

Na enkele minuutjes doet hij het verhaal, mama Bibber luistert met gespannen oortjes naar het ongelooflijke verhaal, maar wanneer papa Bibber de poedersuiker bovenhaalt kan ze wel niet anders dan het verhaal geloven.

 

 

ome peetie.

 

20:30 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Helaba Die marmot-foto is copywrigt protected!! Eervolle vermeldingen van de fotograaf dienen steeds opgenomen te worden :-)

Gepost door: Nick | 30-08-06

de hele klas luistert vast met gespannen oortjes en dat wij die marmotten niet gezien en gehoord hebben !
wie is de auteur van dit verhaal ?
groetjes

Gepost door: jklm | 30-08-06

De commentaren zijn gesloten.