07-10-06

de zoetheid van de liefde...

druiven

Begin oktober, de spanning stijgt, de weerberichten worden nauwlettend in het oog gehouden, de dag van de waarheid is bijna aangebroken. Maanden werk zitten verscholen onder de groene bladeren van de stokken, ontelbaar grote investeringen hangen van die ene oogst in het jaar af. Het goud van Wallis… de druiven zijn rijp.

Van de ene op de andere dag zijn de normaal zo verlaten wijnvelden overbevolkt, iedereen, maar dan ook iedereen wordt ingeschakeld, in een paar dagen tijd moeten de honderden hectaren wijnvelden op de flanken van de Rhone-vallei geplukt worden, een bedrijvigheid van jewelste. De kopjes van de vele pluksters komen boven de ranken uit, de volle bakken druiven overal langs de weg vertellen het vroege uur van aanvang. De kleine veldwegen die de wijnvelden doorkruisen zijn momenteel de drukste wegen van de streek, alles wat rijdt, die op de een of andere manier de druiven zo snel mogelijk naar de kellerei kan krijgen om geperst te worden, word ingeschakeld. 11 uur , ik rij door de wijnvelden, tot mijn grote verbazing is de bedrijvigheid stilgevallen, de uitstekende kopjes zijn verdwenen, het gewirwar tussen de ranken is gestopt, een paar meter verder zie ik waarom. Tijd voor apéro! De oogst van vorig jaar, onlangs op flessen getrokken word goedkeurend naar binnen gegoten.

Tot mijn grote verbazing sta ik enkele uren later ook tussen de “reben” slechts 7 rijen moeten nog geplukt worden, maar wel vandaag, de pers staat te wachten, kinderspel denk ik bij mezelf, tot ik de rijen te zien krijg. Of het begin althans, want waar ze eindigen is me nog niet goed duidelijk. Zo ver als ik kan kijken zie ik niets anders dan wijnstokken, Dôle, Johannisberg, Fendant, voor mij zijn het blauwe of witte. Enkele minuten later ben ik aan het knippen, we beginnen boven en laten de bakken glijden van de helling, het wordt me nu pas duidelijk dat de volle bakken straks terug naar boven gedragen moeten worden. Haarfijn worden de knepen van het vak me uitgelegd, alsook de grappen, de gewoontes en de legendes. Na enkele minuten sta ik al een vijftal stokken achter, blijkbaar moet ik ook nog een tandje bijsteken. Ik laat een trosje hangen…

Mijn liefje heeft het gezien en ik krijg prompt een kus, blijkbaar de gewoonte, ik laat er vanaf nu veel hangen. Mijn handen, mijn haar, mijn kleren en vooral mijn mond plakken samen. Deze druiven hebben zon gezien, zo lekker, heerlijk en vooral zoet, zoet als de liefde.

19:46 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.