13-10-06

 pijn!

spitalNa het postje over de zoetheid van de liefde, wilde ik het hebben over de wreedheid van het mensdom, kwestie van wat tegenstellingen tegenover elkaar te zetten. De jacht is hier helaas ook begonnen.

maar buikpijn kwam er tussen...

Niet zo erg, dacht ik ook op het eerste moment, tot ik enkele uren later van mezelf ging van de pijn. flauwvallen op zich is me ook niet vreemd, maar van de pijn?! Nee, dat had ik nog niet meegemaakt. En moesten de dokters het niet unaniem eens geweest zijn, dat het onmogelijk was, dat ik dringend een kind moest baren, dat had ik het nog geloofd ook. Zo erg, dat de huisdokter me onmiddelijk met de ambulance naar het ziekenhuis wou laten brengen. enkele minuutjes later en enkele weeen verder, ging het wat beter en kon iemand me met eigen vervoer brengen. Daar in de dienst Notfall, begon het opnieuw, ik kon niet zitten, niet liggen, niet rechtstaan. 1, 2, 3 dokters kwamen voorbij allen onderzochten ze me en sloten meteen blinde darm, galstenen en nierstenen uit, maar wat dan wel? Röntgen, echoscopie, jaja een echte zwangerschap dus! brachten geen nieuws, kerngezond luidde het verdikt.

opname, hoorde ik de dokters fluisteren. Nee dacht ik, maar kon het niet uitbrengen, een volgende pijngolf legden zelfs mijn stembanden stil. Dan laat je je maar snel behandelen. pijnstillers, meteen via mijn hand in mijn bloed gespoten, niets bleek te helpen, een tweede dosis, iets beter. Kamer 511, wat gebeurd hier eigenlijk allemaal, dacht ik bij mezelf, maar de pijnstillers legden ook een deel van mijn hersenen plat. 's nachts spuiten ze je dan helemaal plat, om dan 's morgens vroeg de behandelende arts op bezoek te krijgen met de vraag of de pijn dragelijker is. Ja natuurlijk! je weet amper nog waar je bent!

Na drie dagen en vele onderzoeken hebben ze me met draaglijke pijn laten gaan, met de woorden: we zijn teneinde ons latijn, we weten het niet meer, je bent een mysterie. Tja, zeggen de vrienden dan, daarvoor moesten ze je toch niet al die onderzoeken laten ondergaan, dat wisten wij al lang...

Soit, ik voel me veel beter, kga woensdag weer gaan werken, maar eerst genieten van een vierdaagse trip naar Venetië met mijn liefje!

13:18 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

oei Maar jongen toch, ik kon zelf bijna de pijn van weeën terugvoelen toen ik het las. Hopelijk heb je hier nooit meer last van.
Laat je eens weten hoe het in Venetië was? Dit staat naast Parijs, nog altijd op mijn verlanglijstje om eens met mijn liefje naar toe te gaan!
En da ge mysterieus zijt, da moet ge mij niet meer vertellen.
Doei

Gepost door: ciske | 14-10-06

Hebben ze daar nooit gehoord van het druivenplukkerssyndroom? Menig toerist die zich in deze tijd van het jaar tussen de druivenranken waagt, en het niet kan laten om stiekem van de sappige bolletjes snoepen, die weliswaar goddelijke nectar voortbrengen maar niet geschikt zijn voor gewone consumptie is hetzelfde lot beschoren. Niet iedereen is er even gevoelig maar ik ken er verschillende die dezelfde pijnen hebben ondergaan.

Gepost door: ann | 15-10-06

Maar dutske toch!!!
Had je nu dichter gewoond, 'k zou je komen bezoeken zijn met een tros druiven!
Maar... misschien had je daarvan al genoeg gegeten?????

Geniet nu maar in Venetië en doe de groetjes aan MR.

Grote zus

Gepost door: jezus | 16-10-06

De commentaren zijn gesloten.