07-04-07

nog een droom in vervulling!

schwarzhornschwarzhorn2Schwarzhorn.

 

Één van de huisbergen van Leukerbad, net als Torrenthorn, Rinderhorn, Schafberg, Trubelstock en Zayettahorn. 3105m hoog is hij en vrijdag het doel van mijn eerste winterse beklimming.

Nerveus was ik al aan de vooravond aan het pakken, belangrijk op zo’n tocht om alles mee te hebben, ook voor noodgevallen, maar ook niet teveel, om het gewicht te beperken. Slecht geslapen en nat van het zweet wakker geworden. Angstzweet? Dit jaar zijn er al een dertigtal personen in de bergen verongelukt, waaronder een aantal goed getrainde en zeer ervaren berggidsen. Maar niet alleen dat speelde ergens mee in mijn achterhoofd, ook het feit dat ik de vreemde eend in de beits was. Als enige met snowboard tussen zes touren-skiërs die lang niet meer aan hun eerste proefstuk waren. Het grote verschil, ik moet mijn snowboard op de rug dragen en met de sneeuwschoenen aan naar boven, eenmaal op de top bind ik dan mijn stokken en sneeuwschoenen op de rug en bind ik mijn brett aan de voeten. De touren-skiërs hebben hun ski’s aan om naar boven te lopen, door middel van harige vellen onderaan de latten glijden ze niet weg. Het afdalen is ook helemaal anders, als snowboarder neem je niet dezelfde bochten als de skiërs, kan je niet op dezelfde plaatsen blijven staan en heb je niet dezelfde snelheid. Een zeer moeilijke opgave, als het grootste stuk van de afdaling over een gletsjer met gletsjerspleten loopt en je die niet kan zien, nog weet zijn. Hopen dus dat die spleten zijn dichtgesneeuwd, wat met de weinige sneeuw dit jaar helemaal geen zekerheid is.

Angstzweet? Duidelijke afspraken, moeten er voor zorgen dat we allen veilig, terug thuis kunnen nagenieten van een heerlijke ervaring, en dat was het ook!

 

De eerste gondel brengt ons tot op de gemmi (2346m), het paasweekend is het favoriete weekend voor touren-skiërs en het is dan ook heel druk, met het typische weer voor het kanton Wallis, stralende blauwe hemel en geen enkel wolkje, beginnen we aan onze tocht, een groepje trekt richting Rinderhorn een ander richting Wildstrubel nog andere verklaren ook Schwarzhorn als doel te hebben, maar nemen een andere route. Al gauw zijn we nog slechts met zeven en zien we van op de eerste hoogte het prachtig witte sneeuwlandschap doorkruist met sporen van andere touren-skiËrs.

De eerste zweetdruppels verschijnen op mijn voorhoofd en mijn rug voelt vochtig aan, het beloofd een  hete beklimming te worden. De gletsjer in zicht, het blauwe van het ijs, het wit van de sneeuw en de helblauwe hemel, mooie contrasten, pareltjes van de natuur. Kon mijn moeder dat nog maar eens zien of tenminste mijn foto’s bewonderen. Mijn gedachten zijn tijdens de beklimming bij haar, ondertussen geniet ik voor twee.

Zigzag klimmen we de gletsjer op, het spoor volgend van een groepje voorgangers die al vroeg in de morgen hier zijn voorbijgekomen. Nauwlettend neem ik de helling in mijn geheugen op, ik wil mijn afdaling nu reeds voorbereiden, de gevaarlijke stukken vermijden, de ideale lijn opzoeken. Een grote vlakte, bedekt met een verse laag poedersneeuw van zowat 20 cm kruisen we zigzag over, we lopen op de Lämmerengletsjer. Het contrast is groot met wat zich nu in het dal afspeelt, daar staat de lente gespannen in de startblokken en zijn vroege vogels als Forsythia al in hun bloei ontploft. Hier is alles wit, winter in volle glorie met ijs en naakte rotsen, de stilte van de winterslaap.

Met de top in zicht hebben we nog een halfuur te klimmen, de bergen die de buren zijn van ons doel tonen fier hun hoogste punt en vragen om respect. Mijn klimgenoten, allen geboren en getogen Wallissers hebben een hart voor de natuur en beseffen ten volle hoe bevoordeligt ze zijn om op èèn van de mooiste plaatsen ter wereld geboren te zijn. Nog een paar honderd meters en de top is bereikt, het zicht is adembenemend, alle bergen, van zowel alpen noordzijde als die van de alpenzuidzijde zijn te bewonderen. Hier zijn geen woorden meer voor. In stilte nemen we onze warme thee, roggen brood en kaas.

Ik begin me stilaan te concentreren op de afdaling, voor mij het moeilijkste stuk van de tocht, maar met deze prachtige en ideale omstandigheden moet het genieten worden.

Edwin, de broer van mijn Marie-Rose, neemt de leiding, Guido is de hekkensluiter. Kreten van plezier weergalmen tussen de rotsen wanneer het eerste stuk van de afdaling succesvol voor iedereen en met een ongelofelijk gevoel van voldoening afgewerkt wordt. Ik bekijk de sporen die mijn snowboard me in de grote vlakte van onaangeroerde sneeuw nalaten. Op onverklaarbare wijze verdwijnt de schrik en blijft enkel nog een goddelijk gelukzalig gevoel.

De moeilijke steile, smalle strook met gletsjerijs en kloven staat vervolgens op het programma, de enige weg terug, geconcentreerd voer ik in het zog van de leider, zijn spoor vermijdend maar toch door de enge passage wringend. Wonderbaarlijk vlot kom ik ook hier zonder kleerscheuren door. Mijn tourvrienden verwonderend dat ik drie jaar terug nog nooit op een snowboard had gestaan. Alsof de rest van de afdaling kinderspel is geniet ik enkel nog met volle teugen van het freeride snowboarden, met mijn liefje aan mijn zij. Het laatste stuk gaat zacht omhoog en daarom ben ik genoodzaakt om mijn snowboard uit te trekken en de sneeuwschoenen weer aan te trekken voor een laatste stukje wandelen. De blijvende glimlach op mijn gezicht, verklaard de intensiteit van het genieten van deze heerlijke dag.

 

 

20:33 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.