09-09-07

triathlon

gemmiMoest je het me 5 jaar geleden voorspeld hebben, dan had ik je zot verklaard. Zeg dus nooit nooit. Vorig jaar deden we in team al mee aan de Gemmi-triathlon, een short distance triathlon, maar eentje die qua hoogtemeters wel kan tellen, wat dacht je anders hier in het bergrijke Wallis. De ganse winter en lente hebben we ons voorbereid op de Gigathlon, maar wat doe je daarna met een fit lichaam en vooral de goesting om te sporten. Als het kriebelt moet je …En zo heb ik gisteren mijn eerste triathlon afgewerkt. 900 meter zwemmen, 23km fietsen en een kleine 4km lopen. Tja lopen, de finish is namelijk boven op de Gemmi een berg van 2346m hoog, het is dus meer klimmen als lopen. Op het totaal van 28km moeten er wel 1823m gestegen worden en dat maakt de Gemmi-triathlon zo zwaar.Ik had me voorgenomen om dit binnen de 3uur af te werken, het werd knap, maar het is me toch gelukt in 2u56’. Het zwemmen kan nog beter, al heb ik de indruk dat ik vergeleken met vele anderen, niet zo slecht ben in deze discipline, alleen de wissel kan nog veel sneller, en die is natuurlijk ook in de tijd inbegrepen. Zo probeerde ik tevergeefs een fiets truitje over mijn kletsnatte bovenlijf te trekken, wat me na 3 maal proberen dan toch lukte, kousen aantrekken aan natte voeten is ook zo’n probleem. Achteraf gezien zijn slecht zittende, natte kousen even onaangenaam als geen kousen. Fietsen na zwemmen is een aanpassing, wissels heb ik namelijk niet getraind en zware benen bij de aanvang van het fietsen is psychologisch een moeilijk te verteren zaak, zeker bij een eerste deelname, negatieve gedachten als: ik haal hier nooit de finish, speelden door mijn hoofd en dat kan natuurlijk niet goed zijn. Even later ging het dan beter, al spaar je onbewust krachten als je tegen de Gemmi-wand opkijkt die je nog naar boven moet lopen (zie foto).Last van een verkrampte maag, moest ik ook nog zien te verteren, zijn dat de zenuwen die zijn uitwerking hebben, het water van de Gerundensee, die ik bij de start met liters heb geslikt (zo voelt het op het moment van zo’n start toch aan als men met bijna honderd samen start en allen naar de eerste boei streven.) of de sportdrank?De wissel tussen fietsen en lopen ging goed, ik nam mijn tijd, zonder al teveel tijd te verliezen. Het moet namelijk fun blijven, ik wil daar ook van genieten en niet zoals anderen uitgeput, zichzelf met veel moeite over de finish sleepend aankomen. De Gemmipass is iets speciaals, dat moet je gezien hebben, die moet je eens beklommen hebben, al heb ik hem al tientallen keren gewandeld of gelopen, het is iedere keer weer afzien. Je krijgt hem moeilijk klein. Het is dan ook een mastodont. Tevreden met mijn prestatie sluit ik hier een prachtige sportieve zomer af, of komt er dan toch nog ergens in november een marathon voorbijgelopen waar ik niet kan aan weerstaan?

21:54 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.