26-09-07

klettersteig of via ferrata

klettersteigEen klettersteig is een uitgezette klimroute. Door middel van ladders, stalen kabels, haken en staven, wordt een vast klimparcours gebouwd. De klettersteig van Leukerbad is de langste van Zwitserland en daardoor ook één van de zwaarste, sinds lang stond hij op mijn verlanglijstje, maar ofwel het weer, de vrije tijd of het tekort daaraan of de beschikbaarheid van een ervaren klimmer staken telkens weer een stokje voor het plan. Geheel onverwacht lukte het dan toch.De Gemmi-wand, de meer dan 1000 meters hoge rotswand die Leukerbad volledig insluit en vaak ook in de schaduw stelt is een mastadont die zowel beroemd, berucht, prachtig, als levensgevaarlijk is. Wekelijks worden onervaren klimmers met de heli’s van Air Zermatt van de rotswand gehaald, meestal geplaagd door angstaanvallen of uitputting. Gelukkig bestaat de mogelijkheid om halverwege, de klimroute af te breken en via een zeer steile en niet minder gevaarlijke afdaling terug het dorp te bereiken.Om 8 uur spreken we af, een slechte nacht achter de rug, normaal in mijn geval net voor een dergelijke uitdaging. Mijn klimmaat Samuel, ziet het zitten, we nemen de lift to boven op de Gemmi en dalen daar ¼ van de gemmi-pass af, daar is de insteek naar de klettersteig, een prachtige blauwe hemel lacht ons toe, het is zondag en al enkele dagen droog, een ideale dag om te klimmen en dat hebben velen met ons gedacht. We trekken onze klimgordels aan, helm op, klimhandschoenen en daar gaan we… De eerste paar honderd meter lopen we vlak langs de wand op een 15cm smal paadje met naast ons het dorp zo’n 600 meter dieper, snel bereiken we de eerste stalen kabel en haken ons daaraan vast, het is een veiligheid, maar heel veilig voel ik me niet, het besef dat je, zelfs wanneer je de veiligheidsvoorschriften perfect uitvoert toch een 5à 6 meter dieper kunt vallen en met een kwak tegen de rotswand blijft hangen, doet me toch een beetje sidderen. Een kleine misrekening, een kleine uitschuiver of kramp is genoeg. Ik verdring de gedachte en klimmen verder. Al gauw zijn we echt aan het klimmen, geen ladders, geen haken, enkel rots en een staalkabel die losjes tegen de rots hangt de bengelen en waar de achtervolgers ook aan trekken. Het stoort me, dat sommigen er een wedstrijdje willen van maken en proberen voorbij te steken. Bij mij krijgen ze geen kans, onverantwoord gedrag noem ik dat.Een drietal keer kom ik in de problemen, ik zie geen rotskantje waar ik mijn voet kan zetten, geen verdiepingetje waar ik mijn vingers kan insteken en me omhoog trekken, de rotsen lijken hier effen en loodrecht, ik balanceer op het tipje van één schoen en twee vingers, Samuel probeert boven mij hangend aanwijzingen te geven, de klimmer onder me, gelukkig ook met ervaring doet hetzelfde vanuit zijn zichthoek. Lang kan je in zo’n situatie niet overleggen, je moet verder en toch kan je geen overhaaste beslissing nemen, je moet zeker zijn, hondert procent zeker dat je genoeg kracht kan zetten om je omhoog te hijsen. Vroeger deed ik een tijdje indoor-klimmen, wat me niet slecht lukte, maar dit is anders , hier is het touw die je zekerd niet gespannen, en zijn de hand en voet grepen kleiner, stoffiger, soms zelfs nat en glad. Klimschoentjes zijn daarbij ook niet te vergelijken met bergschoenen die veel dikkere tippen hebben en harder zijn. Na de zwaarste passages komen de ladders, sommige overhellend, andere heel lang, maar steeds stevig gebouwd. De ladders komen me voor als kinderspel al is het zicht op het nu al 800à900 meter dieper liggende dorp indrukwekkend. We klimmen voorbij het Zwitsers kruis die vanuit het dorp goed zichtbaar is, en aanduid langswaar de klettersteig loopt. Na een kleine 3 uur klimmen bereiken we de “obere freiheit” een klein stukje grasveld die redelijk vlak is en door de meeste klimmers gebruikt wordt als picnic plaats. Ook wij genieten hier van de rust mogelijkheid en adembenemend zicht. Het zicht op de nog af te leggen route en de gegevens op het informatiepaneel (die nog minstens 5,5uur klimmen aanduiden) doen ons hier beslissen, de tocht niet meer verder te zetten en het bij de “kleine” klettersteig te houden.Na een uurtje pause vatten we de steile terugweg aan, en begeven ons zo langzaam maar zeker op veiliger paadjes. Ik besloot dat mijn fysieke conditie goed genoeg is om de ganse klettersteig te ondernemen, maar dat het tekort aan klimervaring in dit geval als gevaarlijk en onverantwoord kan genoemd worden.Een heerlijke ervaring, met mooie herinneringen blijven me nog heel lang bij, en dat is toch de hoofdzaak, niet?

13:24 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.