12-05-08

ontgoocheld

IMG_0031_dw_jpg_595

De wedstrijd zaterdag is niet verlopen zoals ik het gehoopt had, aan de meet gekomen na 1u23’22’’, 5min later als gehoopt. De start is eigenlijk zeer goed verlopen, het eerste rechte stuk is breed en vlak, daarna een beetje bergaf en weer iets breder, zodat het deelnemersveld gebroken is na enkele kilometers. Na km 5 had ik 2min voorsprong op mijn tijd van vorig jaar en dat wou ik ook zo houden, want dat betekende niet te snel in de eerste wedstrijdhelft, maar toch iets meer dan 12km/u. Dat tempo kon ik volhouden tot km12, ondanks de hitte (25°C)

Daarna begon de miserie, ik kreeg steken in de maagstreek, waardoor ik bijna dubbeltoe moest gaan lopen om het uit te houden, mijn snelheid verminderde natuurlijk zienderogen. Ik probeerde bij de volgende bevoorradingspost de pijn met water door te spoelen, daar ik dacht dat die isotone drank de dader was. Ik moest zelfs tijdens het drinken wandelen, wat me weer wat tijd koste. Na enkele tientallen meters kon ik weer verder, al voelde ik me nog even mottig. Na km 15 kreeg ik dan weer last en moest een honderdtal meters wandelen. Op de tanden bijtend raakte ik dan toch nog over de finish. Nu twee dagen later is mijn maag nog steeds niet in orde, dus is het volgens mij onwaarschijnlijk dat het door de isotone drank was, eerder een buikvirusje zal er iets voor tussen zitten vrees ik.

In cijfers ben ik de 4302 ste van 17100 deelnemers, 1260ste in mijn kategorie (dat zal vanaf volgend jaar natuurlijk beter zijn. Ouder worden kan ook zijn voordelen hebben!) En ook een podiumplaats voor Ome Peetie, ik was namelijk derde beste belg! Met slecht 2min na de eerste!

Alhoewel dat maar een magere troost is, wil ik in Zanzibar gaan lopen dan ben ik waarschijnlijk eerste belg.

18:19 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-05-08

drie

driedrie..., drei. drie jaar geleden ben ik naar Zwitserland vertrokken (voor een jaar, of meer...) en nu ben ik nog steeds hier en zal ik ook blijven. Drie jaar, het kan bijna niet zijn, dat alles wat al gebeurd is sedert ik hier woon, al die mooie momenten, die gelukkige tijden, de vele tochten, beklimmingen of gewoon super gezellige dagen en avonden, dat dit alles in luttele drie jaar past, het lijkt me een halve leven.

Anderzijds, het is alsof het gisteren was. Ik zie me nog toekomen met mijn auto volgeladen, mijn vrienden als welkomstcomitee, met heugelijk nieuws dan nog. Een mooie tijd in mijn leven, en het ziet ernaar uit dat dit nog maar het begin is.

Maandag liep ik mijn laatste training, een intervaltraining, sindsdien platte rust (op sportief gebied wel te verstaan, werken, moeten we natuurlijk wel) want zaterdag is de grote test, even kijken hoe ver we staan op onze training naar de marathon. Die schönsten 10 meilen der Welt, de Grand Prix van Bern. vorig jaar liep ik de 16km in 1u20', veel te snel, want aan de meet kon ik geen pap meer zeggen (de beste maatstaf-in deze technische wereld waarin we leven-om te weten of je te lang in het rood bent gelopen). Dit jaar dus een betere aanpak, de ganse wedstrijd dezelfde snelheid en fris over de meet, liefst met een verbetering van mijn tijd, maar het moet niet.

Een drietal weken voor de grote dag (mijn eerste marathon) zou ik nog een halve moeten lopen, dit zou passen als ideale voorbereiding. Begin Oktober dus... de "rapper dan een ezel" misschien? wat denken jullie?

21:21 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |