13-05-09

een ongeloofelijk weekend

We waren uitgenodigd voor een etentje bij Vince en Ingske en dat is altijd leuk. Net voor we bij hen aankwamen werden we opgehouden door wegenwerken, het was al aangeduid een paar honderd meter voordien en ik wist het eigenlijk ook al van horen zeggen, dus ik deed er helemaal niet raar van. Van de andere kant kwam net een andere auto en die twee wegenwerkers in voller outfit lieten hem vlot door, bij het wachten tijdens dat manouver begon ik me af te vragen wat die wegenwerkers eigenlijk op vrijdagavond zo dringend nog moesten afwerken. Op het moment dat dit door mijn hoofd gaat, kijk ik nog een beetje beter en merk op dat ze die andere auto hadden doorgelaten maar mij lieten wachten en hun werk weer hadden aangevat. Maar wat doen ze daar eigenlijk, midden op de straat, de straat is helemaal niet opengebroken en aan de overkant staat een man nog alles te filmen ook.

We schieten beide in een lach, de cameraman laat op dat moment zijn apparaat een beetje zakken, zodat ik zijn gezicht kan zien en ik herken Opa Toon. Op zich is dat nog geen reden tot paniek of tot verbazing want Opa Toon kennende filmt hij alles en overal en ik wist dat ze hier in Zwitserland waren. Één van de straatarbeiders draait zich om en ik zie den David, de andere is natuurlijk de Vince. Ze komen op me af en vragen: “ausweis bitte!” we liggen ondertussen al plat van het lachen en ik zoek naar mijn papieren “Oh es tut mir leid, personen älter als 40 kommen hier niet durch, du moest hier rechts abbiegen” .

Ja dan wist ik al hoe laat het was, van een normaal etentje bij hen thuis kon nu al geen sprake meer zijn. We rijden de oprit omhoog en daar staan een paar auto’s een busje en een hele boel mensen. “Ge zit geudder zeker zot!” was het eerste dat ik er kon uitkrijgen na mijn verbazing al mijn broers en zussen met aanhang en kinderen daar te zien staan. Ze waren allen samen bijna 1000km gereisd om samen met ons hier in Zwitserland mijn 40e verjaardag te vieren!

Natuurlijk zaten Vince en Ingske, David en Gitta  en Marie-Rose er voor niets tussen.

Ook de ganse familie van M-R was erbij.

Na een apéro om het eerste verschot door te spoelen had Inge nog een lied voorbereid, zelf geschreven op de melodie van de Marie-Louise begeleid met gitaar door Marie-Rose. Het klonk als volgt: Het jaar 69 net voor begin mei, kwam Peter ter wereld de zevende in rij.

4 broers en 2 zussen de kljèn moest em wèrn, meugme deureten moeder, da doe kik zo gèrn.

Refrein: 40 jaar geleden, Vor genau 40 jahr Ist der Peter geboren ongelooflijk maar waar.

2de strofe: Kuurne, Kortrijk en Ieper dor et ie geweund, Mor in Suisse ep vakantie dor et ie em gejeund, familie en vrienden zei hij toen vaarwel, Kuifje gaat naar Zwitserland, stel het hier wel.

3de strofe: Hier in den Bergen Triebt er ganz viel Sport, Velo oder Laufen, er ist immer vort, Die liebe für die Schweiz ist ja wirklich recht gross, aber sie ist noch grösser für sein Marie-Rose.

Schitterend! Vinden jullie ook niet. Er volgden nog Raclette à volonté, met alles erop en eraan, taart, kado’s, veel leute en gezang. Een mengeling van Duitstalige schlagers, aangevuld met Nederlandstalige, of zelfs tweetalig simultaan. Kortom een feest om nooit meer te vergeten.

Ik wil dan ook allen hartelijk bedanken voor het idee, de uitvoering, de kado’s, het aanwezig zijn enz. enz. uzw. uzw.

 

19:53 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |