23-11-09

een moment van rust

SBB-CFF

Een drukke week, een tweedaagse cursus (in het weekend) net achter de rug, mooi weer, dus veel volk onderweg. Het is leuk dat in Zwitserland de mensen massaal gebruik maken van het openbaar vervoer, niet omdat het goedkoop is, integendeel. Zwitsers zijn rustige mensen, willen helemaal geen stress en doen er dan ook veel aan, geen stress te moeten beleven.

Gemütlich is dan ook (volgens mij) het meest gebruikte woord in Zwitserland, ze kunnen het zich dan ook permitteren.

Zo belandde ik na een paar uur treinen in Bern, waar ik een half uurtje moet wachten om over te stappen voor de laatste etappe tot thuis.

Als een hoop mieren in een bos loop ik mee met de stroom, laat me leiden door de massa tot ik plotseling aan de uitgang sta. Daar de uitgang meestal ook de ingang is, is dit niet bepaald de meest rustige plaats om een half uurtje tijd te laten voorbijgaan. Het lawaai van auto’s, bussen, trams en duizenden mensen komt me aan de ene kant tegemoet, als ik me 180° draai, is het niet minder oorverdovend, “Den Zug nach Thun, Spiez, mit anschluss nach Interlaken von 17:10u auf Gleis 3!” Samen met nog eens duizenden mensen die hectisch heen en weer lopen in een ondergronds en daarom verschrikkelijk galmend  treinstation. Ik weet niet goed meer waar ik het heb en laat me nog eens meedrijven met de massa. Plotseling sta ik aan een winkelruit en kijk zonder iets te zien in de etalage, een gevoel van rust overmand me, mijn hartslag daalt en ik voel me opslag beter. Plotseling bemerk ik de mensen in de winkel en het valt me op dat ze trager bewegen als de mensen rondom mij, maar waarom?

De deur van de winkel gaat open en een wind van rust blaast me in het gezicht! Voor ik besef wat me overkomt is de deur terug dicht en sta ik weer te midden van duizenden rosse mieren, waarvan sommigen met vleugels en afschuwelijke grote ogen.

Ik sta als genageld aan de grond, maar als de deur een tweede keer opengaat, zuigt het enorme  verschil aan sfeer en rust tussen de hal en de winkel me naar binnen.

De heerlijke geur, de kleuren, de aanwezige mensen en vooral de stapels boeken, maken een wereld van verschil!

22 mensen lopen door de winkel, maar je kan niets anders horen dan het bladeren in boeken. De mooie handen van de vrouw naast me glijden over het matte papier, een doffe klank wanneer ze het boek terug op de stapel legt, ze lacht me vriendelijk aan. Twee mannen aan de andere kant van de winkel kijken samen naar een fotoboek en fluisteren elkaar iets toe. Het kleingeld in de portemonnee van de dame aan de kassa rinkelt. Een kind fluistert: mama hier…kijk!

De deur van de winkel gaat opnieuw open en een oorverdovend lawaai komt binnen waardoor de aanwezigen met een gefronst gezicht richting deur opkijken. Niemand merkt het echt, maar het is een kompleet andere wereld, gescheiden door een 10mm glazen deur. Het kunnen er ook 12 geweest zijn…

17:42 Gepost door Ome Peetie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |